“เพราะขาดเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาล…”❤️‍🔥

เพราะความขาดแคลนเงินสำหรับค่ารักษาพยาบาล หญิงสาวจึงยอมมอบตัวเองให้กับหมอของแม่ของเธอ เพื่อแลกกับการที่ค่ารักษาจะถูกยกเลิก

แต่ผ่านไป 3 ปี แม่ของเธอกลับต้องเข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง และเธอก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าแพทย์ที่มาดูแลแม่ของเธอในครั้งนี้ คือหมอคนเดิม… คนที่เธอเคยมอบตัวเองให้

และเขาก็คือ… พ่อของลูกของเธอ!

ในวินาทีนั้น เหมือนทุกสิ่งรอบตัวสูญเสียความหมายไปหมด คำพูดทั้งหมดที่อามิเอลล่าอยากจะพูด ถูกกลืนหายไปกับความร้อนแรงและหนักหน่วงของริมฝีปากของแซ็กคารี จูบนั้นไม่ได้อ่อนโยน ไม่ได้หวานละมุน แต่มันเต็มไปด้วยความโกรธ ความเจ็บปวด และความอัดอั้นที่สะสมมานาน

แซ็กคารีกดร่างของเขาเข้าหาเธอมากขึ้น จนเธอไม่มีทางหนี ไม่มีทางหลุดพ้น มือทั้งสองข้างของชายหนุ่มวางอยู่ข้างศีรษะของเธอ ราวกับสร้างกำแพงที่เธอไม่มีวันก้าวผ่านได้ ทุกสัมผัส ทุกการแตะต้องของริมฝีปากเขา เหมือนไฟฟ้าที่แล่นผ่านเส้นเลือดและกระดูกทุกส่วนของอามิเอลล่า จนร่างกายของเธออ่อนแรงไปหมด

เธออยากขัดขืน อยากผลักเขาออกไป อยากตะโกนว่าทุกอย่างมันผิด พวกเขาไม่มีสิทธิ์ต่อกันอีกแล้ว

แต่บางอย่างในใจของเธอกลับผิดปกติ

แทนที่จะต่อต้าน ร่างกายของเธอกลับเหมือนถูกตรึงไว้ มือที่ควรจะผลักอกเขาออกไป กลับค้างอยู่กลางอากาศ เหมือนไม่ยอมทำตามคำสั่งของหัวใจและสมอง น้ำตาที่ไหลอยู่ก่อนหน้านั้นยิ่งไหลมากขึ้น ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะความสับสน และความจริงที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ว่า แม้จะเกิดเรื่องราวมากมายเพียงใด หัวใจส่วนหนึ่งของเธอก็ยังตอบสนองต่อการมีอยู่ของเขา

ทุกอย่างในหัวของเธอหายไปหมด เธอลืมอดีต ลืมความกลัว ลืมแม้กระทั่งความหวาดหวั่นว่าเขาอาจพรากไซออสไปจากเธอ

ในวินาทีนั้น สิ่งเดียวที่เธอรับรู้ได้ คือความอบอุ่นจากชายตรงหน้า และความเศร้าที่เหมือนทั้งคู่กำลังแบกรับร่วมกัน

เธอขยับไม่ได้ พูดไม่ได้ และที่สำคัญที่สุด… เธอหนีไปไม่ได้

เหมือนวิญญาณของเธอถูกผูกติดไว้กับเขา ต่อให้พยายามแค่ไหน ก็ยังไม่อาจหลุดพ้น

หากอามิเอลล่าไม่ได้ยินเสียงเรียกดังชัดเจนจากหน้าประตู หากเสียงของป้าคนหนึ่งไม่ได้เรียกชื่อเธอขึ้นมา เธอคงไม่มีทางหลุดออกจากแซ็กคารีได้

เธอคงยังถูกกดติดกับกำแพง ยังติดอยู่ในอ้อมแขนและจูบของเขา และท้ายที่สุด… เธออาจยอมแพ้ให้กับความรู้สึกที่พยายามปฏิเสธมาตลอดก็ได้

“Amiella! เธออยู่ไหน?!”

ในชั่วพริบตาเดียว เหมือนมีน้ำเย็นจัดสาดใส่เธออีกครั้ง สติและความคิดที่จมลึกอยู่ในห้วงนิทราค่อย ๆ กลับคืนมา ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกนั้น ดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง ราวกับร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงก่อนหน้านี้ถูกปลุกให้มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง

ด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ Amiella พยายามผลัก Zackary ออกไป แม้แขนของเธอจะสั่นและอ่อนแรง แต่ก็ยังสามารถดันเขาให้ถอยออกไปได้ เธอหอบหายใจ ผมยุ่งเหยิง รีบยกมือขึ้นปิดริมฝีปากที่ยังร้อนผ่าวและสั่นไหวจากสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ดวงตาเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความตกใจ ความอับอาย และความหวาดกลัว ขณะจ้องมองชายตรงหน้า

ส่วน Zackary ก็ถอยออกมาเช่นกัน แต่สายตาที่มองเธอยังคงมืดมนและเต็มไปด้วยอารมณ์ เขาหอบหายใจ ใบหน้าแสดงออกถึงความโกรธและความต้องการที่ถูกขัดจังหวะ เขาหันไปมองประตู ก่อนจะหันกลับมามองเธอ ราวกับกำลังถามอะไรบางอย่าง

“เรื่องของเรายังไม่จบ…” Zackary พูดเสียงต่ำหนักแน่น ราวกับเป็นทั้งคำเตือนและคำสัญญา

“พอเถอะ Zack นายก็รู้ว่าทุกอย่างควรหยุดแค่ไหน!” เธอกำหมัดแน่น

“ฉันรู้…ว่ามันจะไม่จบแค่นี้หรอก ที่รัก นี่มันเพิ่งเริ่มต้น จำเอาไว้”

Amiella ส่ายหน้า รีบปาดน้ำตาบนแก้ม

“นะ…นายพูดอะไร?” เธอตอบเสียงเบา แม้ลึก ๆ แล้วเธอเองก็ไม่เชื่อคำพูดของตัวเอง

“กลับไปก่อนเถอะ อย่ามายุ่งกับฉันตอนนี้ แม่ยังไม่ฝังเลย ได้โปรด หยุดเรื่องพวกนี้ก่อน!” แววตาของเธอสั่นไหว

“เธอต้องบอกเด็กคนนั้นว่าฉันเป็นใคร ฉันจะให้เวลาเธอจนกว่างานศพจะจบ ถ้าเธอไม่บอกความจริงกับ Zaios…ฉันจะเป็นคน—”

“ไม่! โอเค…โอเค ฉันจะบอกเด็กเอง แต่ขอเวลาอีกหน่อยได้ไหม…” Zack ถอนหายใจ ก่อนจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย ระหว่างที่จ้องมองเธอ เขายกมือขึ้นปัดเส้นผมที่ตกลงมาบังดวงตาของเธอ

“อย่าคิดพา Zaios หนีไปจากฉัน…” เขาขู่

“มะ…ไม่ ฉันไม่พาเขาไปไหนหรอก แค่นายรอก่อน!”

Zackary ไม่ตอบ เขาเพียงจ้องมองเธออยู่นาน ราวกับกำลังจดจำทุกส่วนบนใบหน้าของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูออก

Amiella รีบวิ่งออกไปทันที ราวกับกำลังหนีจากบางสิ่งที่อาจพรากชีวิตเธอไป เมื่อออกมา เธอเห็นป้า Rosa ยืนอยู่ใกล้ประตู มองเธอด้วยความสงสัย ดวงตาแดงก่ำ ผมยุ่ง และยังหอบหายใจอยู่

“เกิดอะไรขึ้น?” ป้าถาม พลางสำรวจสภาพของเธอ

“มะ…ไม่มีอะไรค่ะ เขาแค่มาหาของในห้องหนู…” เธอตอบอย่างลนลาน

“แล้วจะเอาของพวกนี้ไปไว้ไหน?” ป้าถามพลางมองกล่องของชำบนโต๊ะยาว

“เอาไปไว้ห้องแม่ก็ได้ค่ะ ป้าช่วยเอาเข้าไปที”

ป้าพยักหน้า แต่ตอนเดินผ่านห้องของเธอ ก็เหลือบมองเข้าไปข้างใน และเห็น Zackary เดินออกมาเงียบ ๆ สีหน้าจริงจัง และระหว่างเดิน เขาไม่ละสายตาจาก Amiella เลย

สายตานั้น…เธอรู้ดี

มันหมายความว่า ทุกอย่างระหว่างพวกเขายังไม่จบ

เธอรู้…

ถ้าป้าไม่ได้เรียกเธอ ถ้าไม่มีใครได้ยิน เธอคงหนีไม่พ้น และในก้นบึ้งของหัวใจ เธอกลัว…

กลัวว่าในครั้งหน้า ถ้าไม่มีใครมาขัดจังหวะอีก เธออาจไม่มีแรงต่อต้านเขาอีกต่อไป

และสุดท้าย เธออาจยอมแพ้

ไม่ใช่เพราะไม่มีทางเลือก

แต่เพราะลึก ๆ แล้ว เขามีที่พิเศษในหัวใจของเธอมาตั้งนานแล้ว

เธออยากบอกให้ Zack กลับไป แต่ทำไม่ได้ โดยเฉพาะตอนที่มีคนจับตามองพวกเขามากมาย เธอคิดว่าเขาจะไปแล้ว แต่เมื่อเดินมาหยุดตรงหน้า เขากลับคว้ามือเธอไว้

“ขอคุยกับหลานสาวคุณป้าแป๊บนึงนะครับ” เขาบอกป้า Rosa ที่กำลังยุ่งกับการเก็บของเข้าห้องแม่ของเธอ

แล้วเขาก็ดึงเธออีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ไปที่ห้อง

เขาพาเธอไปที่ห้องครัว

ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์ล้างจาน และกักเธอไว้ในวงแขนแข็งแรงของเขา

“Zack…นะ…นายจะทำอะไรอีก!”

“จำไว้นะ เวลาที่ฉันให้เธอมีจำกัด บอกความจริงกับเด็กคนนั้นซะ ถ้าเธอไม่ทำ ฉันจะเป็นคนทำเอง และเธอคงไม่ชอบวิธีของฉันแน่…ที่รัก”

“เลิกเรียกฉันว่า ‘ที่รัก’ สักที!” เธอพูดอย่างหงุดหงิด เขากลับยิ้ม

“ก็แค่ตีตราว่าเธอเป็นของฉัน…ครั้งหน้า ฉันจะตีตราบนตัวเธอแทน โดยเฉพาะตอนนี้ที่ฉันคิดถึงทุกอย่างของเธอมาก…ที่รัก—”

เธอกลืนน้ำลายติด ๆ กัน เมื่อรู้สึกถึงฝ่ามือของเขาลูบไล้ต้นขา ก่อนจะเลิกชายกระโปรงของเธอขึ้นเล็กน้อย

“Sh***… ฉันรอไม่ไหวแล้ว—”

“Amiella!!?”

เธอรีบกระโดดลงจากเคาน์เตอร์ทันทีเมื่อได้ยินเสียงป้าเรียกอีกครั้ง แต่ก่อนที่มือจะจับลูกบิดประตู Zack ก็คว้าแก้มเธอไว้ และกดจูบริมฝีปากที่แง้มออกของเธออีกครั้ง

“อะไรของนายเนี่ย!!” เธอผลักเขาเต็มแรง

เขายกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ ก่อนจะยิ้ม

“ขอโทษนะที่รัก ฉันห้ามตัวเองไม่ได้จริง ๆ”

เธอไม่หันกลับไปมองเขาอีกเลย

ทันทีที่เปิดประตูห้องครัว Amiella ก็รีบเดินออกมาแทบสะดุด ราวกับกำลังหนีจากความรู้สึกของตัวเอง ขาเธอยังสั่น ริมฝีปากยังชื้น และความคิดก็สับสน

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชัดเจน

เธอไม่อาจปล่อยให้ทุกอย่างวุ่นวายแบบนี้ต่อไปได้อีก

เมื่อเข้าไปในห้องแม่ เสียงหายใจแผ่วเบาแต่มั่นคงของ Nay Martha ต้อนรับเธอ ท่อช่วยหายใจยังติดอยู่ ใบหน้าซีดเซียว แต่ยังมีชีวิต

เธอเดินเข้าไปช้า ๆ จับมือของแม่ไว้

“แม่…” เธอกระซิบ

ในวินาทีนั้น เสียงทุกอย่างรอบตัวเหมือนหายไปหมด

เธอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าข้างนอก ไม่ได้คิดถึง Zackary ไม่ได้คิดถึงความกลัวอีก

เหลือเพียงความอบอุ่นจากมือแม่ และภาระหน้าที่ที่เธอแบกรับไว้

และตอนนั้นเอง เธอก็เข้าใจ

เธอหนีต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

ซ่อนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

และใช้ชีวิตอยู่กับคำโกหกต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

วันเวลาผ่านไป

การผ่าตัดจบลง

Nay Martha พ้นขีดอันตราย

แต่การต่อสู้ของ Amiella ยังไม่จบ

เพราะทุกวันที่ผ่านไป เธอสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของ Zackary แม้จะไม่ได้เห็นเขาตลอดเวลา แต่เหมือนมีสายตาคอยจับจ้องเธออยู่เสมอ

และเหนือสิ่งอื่นใด

เธอรู้ว่า เวลาที่เขาให้ไว้ใกล้หมดลงแล้ว

และสิ่งที่เธอกลัวที่สุดก็คือ…

วันที่เธอต้องบอกความจริงกับ Zaios

บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ Zaios กำลังเล่นรถของเล่นอยู่บนพื้น Amiella นั่งมองลูกเงียบ ๆ

ลูกชายของเธอ

เหตุผลที่ทำให้เธอสู้ต่อ

เด็กคนที่เธอไม่มีวันยอมเสียให้ใคร

“Mommy…” Zaios เรียกขึ้น

“ครับ?”

“Doc Zack คือใครเหรอ?”

โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน

มือของ Amiella แข็งค้าง

“ลูกได้ยินชื่อนั้นมาจากไหน?” เธอถาม พยายามควบคุมเสียงให้ปกติ

เด็กน้อยยิ้ม

“เขาบอกว่า…ผมคือคนไข้ที่สำคัญที่สุดของเขา”

Amiella หลับตาลง

มันมาถึงแล้ว

เธอหยุดไม่ได้อีกแล้ว

ซ่อนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

เธอนั่งลงตรงหน้าลูก จับมือเล็ก ๆ ของเขาไว้

“Zaios…” เธอพูดเสียงสั่น “Mommy มีเรื่องจะบอก”

เด็กน้อยมองเธอเงียบ ๆ ด้วยสายตาใสซื่อ

และตอนนั้นเอง หัวใจของเธอก็พังทลายลงจริง ๆ

“Doc Zack คนนั้น…” เธอสูดลมหายใจลึก “เขาคือ Daddy ของลูก”

Zaios ไม่ร้องไห้

ไม่ตกใจ

เขาเพียงจ้องเธอ เหมือนกำลังทำความเข้าใจสิ่งที่ได้ยิน

“Daddy…ที่ผมหามาตลอดเหรอ?” เขาถาม

Amiella พยักหน้า น้ำตาไหลออกมาในที่สุด

“แล้วทำไม Mommy ไม่บอกผมเร็วกว่านี้?” เด็กถามต่อ ไม่มีความโกรธ มีเพียงคำถามเท่านั้น

และนั่นทำให้เธอเจ็บยิ่งกว่าเดิม

ไม่ใช่เพราะความโกรธ

แต่เพราะความใจดีของลูก

“Mommy กลัว…” เธอกระซิบ “Mommy กลัวว่าจะเสียลูกไป”

Zaios เดินเข้ามากอดเธอแน่น

“ผมไม่หายไปไหนหรอก Mommy” เด็กน้อยพูด “Mommy ก็ยังเป็น Mommy ของผม”

และตอนนั้น น้ำตาของ Amiella ก็ไหลออกมาอย่างหยุดไม่อยู่

เป็นครั้งแรก

ที่มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความเจ็บปวด

แต่เป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจ

คืนนั้นเอง มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เธอไม่แปลกใจเลย

เมื่อเปิดประตู…

Zackary ยืนอยู่ตรงนั้น

เงียบสงบ

ไร้ความโกรธ

ไร้การบีบบังคับ

“เธอบอกเขาแล้ว?” เขาถาม

Amiella พยักหน้า

ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วขณะ

จากนั้น…

Zackary ค่อย ๆ คุกเข่าลงต่อหน้า Zaios

ไม่ใช่ในฐานะหมอ

ไม่ใช่ในฐานะผู้ชายที่ชอบครอบครอง

แต่ในฐานะพ่อ

“หวัดดี…” เขาพูดเบา ๆ

Zaios ยิ้ม

“หวัดดีครับ Daddy”

และเพียงคำเรียบง่ายนั้น…

เหมือนกำแพงทุกอย่างระหว่างพวกเขาทั้งสามพังทลายลง

Zackary หันไปมอง Amiella

สายตาของเขาไม่มืดมนอีกต่อไป

ไม่เต็มไปด้วยความโกรธอีกแล้ว

แต่เต็มไปด้วยความหวัง

“ฉันจะไม่พรากเขาไปจากเธอ” เขาพูดเสียงเบาแต่หนักแน่น “ฉันแค่อยากเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา…ถ้าเธออนุญาต”

Amiella หลับตาลง

มีบาดแผลมากมาย

มีความผิดพลาดมากมาย

มีเรื่องหลายอย่างที่ไม่มีวันหายไปง่าย ๆ

แต่ในวินาทีนั้น…

เธอกลับเห็นบางสิ่ง

สิ่งที่เธอไม่คิดว่าจะได้กลับคืนมาอีก

ไม่ใช่ความรัก

ยังไม่ใช่ตอนนี้

แต่เป็น…

โอกาส

เธอค่อย ๆ พยักหน้า

และขณะที่มองลูกชายจับมือพ่อของเขาไว้…

เธอก็ยิ้มทั้งน้ำตา

เพราะบางครั้ง…

การตัดสินใจที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดของชีวิต

อาจเป็นสิ่งที่พาเราไปสู่แสงสว่างที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นอีกครั้ง

และไม่ใช่ทุกสิ่งที่เริ่มต้นด้วยความเจ็บปวด

จะจบลงด้วยความพังทลายเสมอไป

บางครั้ง…

มันอาจเป็นจุดเริ่มต้นของคำว่า “ครอบครัว” ที่แท้จริงก็ได้