“แม่… พ่อกำลังรอให้แม่ตายอยู่นะครับ ได้โปรด อย่าเพิ่งลืมตาเลย…”
นั่นคือคำแรกที่ฉันได้ยิน หลังจากจมอยู่ในความมืดมิดมานาน 12 วัน ราวกับถูกฝังทั้งเป็นโดยไม่มีโลงศพ
ฉันขยับตัวไม่ได้เลยแม้แต่นิ้วเดียว พูดไม่ได้ หายใจก็ยังเจ็บเหมือนหัวจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ แต่เสียงนั้น… ฉันจำได้ทันที
เมเตโอ ลูกชายวัย 9 ขวบของฉัน
เขานั่งอยู่ข้างเตียง ร้องไห้เบา ๆ มือเล็กของเขาจับมือฉันไว้แน่น เหมือนทุกครั้งที่เขากลัวเสียงพลุในเดือนกันยายน
“แม่… ถ้าแม่ได้ยิน บีบมือผมนะครับ ได้โปรด…”
ฉันอยากทำมากจริง ๆ ฉันสาบานได้ แต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนองอะไรเลย
และในความเงียบนั้น ความจริงบางอย่างที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตาย กำลังเริ่มเผยตัวออกมา…
“แม่… ถ้าแม่ได้ยินผม บีบมือผมนิดนึงนะครับ ได้โปรด”
นั่นคือสิ่งเดียวที่ลูกชายของฉันพูด ท่ามกลางความเงียบอันหนาวเย็น หลังจากที่ฉันจมอยู่ในความมืดนานถึงสิบสองวัน เหมือนถูกฝังทั้งเป็นโดยไม่มีโลงศพ
ฉันอยากทำ ฉันอยากตอบสนองจริง ๆ แต่ร่างกายกลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย
เสียงของพยาบาลดังแว่วเข้ามา พูดถึงน้ำเกลือ ความดัน และคำว่า “ปาฏิหาริย์” ที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ หลังจากรถของฉันตกเหวระหว่างทางไป Valle de Bravo
ทุกคนพูดเหมือนกันหมดว่า
“เธอเสียการควบคุมรถ”
แต่ฉันจำไม่ได้เลยว่าฉัน “เสียการควบคุม”
สิ่งสุดท้ายที่ฉันจำได้คือ ฮูเลียน สามีของฉัน นั่งอยู่ในครัวบ้านที่ Metepec ดันเอกสารมาตรงหน้าฉัน พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูผิดธรรมชาติ
“เซ็นเถอะนะที่รัก เพื่อปกป้องทรัพย์สิน ก่อนที่สรรพากรจะเล่นงานเรา”
ฉันปฏิเสธ
และคืนนั้น… เบรกก็ล้มเหลว
ประตูห้องเปิดออก เมเตโอปล่อยมือฉันทันที
“เธอมาอีกแล้วเหรอ?” เสียงของฮูเลียนต่ำ เย็น และเต็มไปด้วยพิษ “ฉันบอกแล้วว่าแม่เธอไม่ได้ยินหรอก”
“ผมแค่อยากเห็นแม่”
“ไปกับน้าคลอเดียเถอะ”
คลอเดีย… พี่สาวของฉัน ผู้เคยถักผมให้ฉันตอนเด็ก ผู้เคยยิ้มในวันแต่งงานของฉัน และเคยร้องไห้ที่โรงพยาบาล บอกว่าจะยอมตายแทนฉัน
เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอดังเข้ามาใกล้ พร้อมกลิ่นน้ำหอมแพงที่เธอภูมิใจ
“ให้เขาได้บอกลาก่อนเถอะ เดี๋ยวเราค่อยลงไปหาทนาย” เธอพูด
“หมอบอกชัดแล้ว เธอเป็นแค่ร่างที่ไร้ค่า” ฮูเลียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
คำว่า “ไร้ค่า” เหมือนมีดกรีดในใจฉัน
คลอเดียจัดผมฉันเบา ๆ ราวกับฉันเป็นของไม่มีชีวิต
“แม้แต่ตอนหลับ ก็ยังชอบเล่นบทเหยื่อ”
แล้วเธอกระซิบต่อ
“ถ้าเธอตาย เราจะพาเด็กออกนอกประเทศ เอกสารปลอมพร้อมแล้ว”
เมเตโอถอยหลังทันที
“จะพาผมไปไหน?”
“ไปที่ที่ไม่ต้องถามคำถาม” ฮูเลียนตอบ
“ผมไม่ไป! ผมอยากอยู่กับแม่!”
“ไม่มีใครให้สิทธิ์แม่เธอแล้ว”
“มี!” เมเตโอตะโกน “แม่บอกให้ผมโทรหา Attorney Valeria ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น!”
ทันใดนั้น ความเงียบกดทับทั้งห้อง
วาเลเรีย… ทนายของฉัน
ฮูเลียนเดินไปล็อกประตู
“ทนายอะไร เมเตโอ?”
คลอเดียหยุดมือทันที
“เด็กคนนี้รู้มากเกินไปแล้ว”
และในวินาทีนั้น…
นิ้วของฉันขยับ
เพียงเล็กน้อย
แต่เมเตโอเห็นมัน เขาเบิกตากว้าง แต่ไม่พูดอะไร เขาโน้มตัวลงมากระซิบ
“แม่…อย่าขยับนะ ผมเรียกคนช่วยแล้ว”
“แกพูดอะไร?” ฮูเลียนถาม
“ผมบอกว่าผมรักแม่”
แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“ต้องเป็นทนายแน่” คลอเดียพูด
ประตูเปิดออก
แต่เสียงที่ดังขึ้นกลับไม่ใช่ทนาย
“สวัสดี ฮูเลียน ก่อนคุณจะเข้าใกล้ภรรยาคุณอีกครั้ง ช่วยอธิบายก่อนว่า ทำไมเบรกของรถเธอถึงถูกตัด?”
ความเงียบตกลงในห้องทันที
และในวินาทีนั้นเอง ฉันก็เข้าใจว่า…
สิ่งที่เลวร้ายที่สุด ยังเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น…
📖 ตอนที่ 3
“ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้” วาเลเรียพูดด้วยน้ำเสียงสงบ แต่เย็นยะเยือก
แต่คลอเดียกลับยิ่งบีบแขนของเมเตโอแน่นขึ้น
“ไม่มีใครแย่งสิ่งที่ควรเป็นของฉันไปได้” เธอพูดอย่างเกรี้ยวกราด
เสียงทุบประตูดังรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
“ตำรวจ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”
ฮูเลียนหน้าซีดทันที ครั้งนี้เขาไม่ใช่สามีผู้แสนดีที่ทุกคนรู้จักอีกต่อไป แต่เป็นสัตว์ที่ถูกต้อนจนมุม
“คลอเดีย เอาของนั่นไปซ่อน” เขาพูด
“ตอนนี้กลัวแล้วเหรอ?” คลอเดียตอบ “ตอนวางแผนทุกอย่าง ทำไมไม่กลัวบ้าง?”
“เธอนั่นแหละเป็นคนตัดเบรก!”
“เพราะนายไม่มีความกล้า!”
คำพูดทุกคำเหมือนเศษกระจกแตกกระจายทั่วห้อง
วาเลเรียเงียบ แต่โทรศัพท์ของเธอกำลังบันทึกทุกอย่างไว้
ทันใดนั้น ประตูก็ถูกเปิดออก
ตำรวจสองนายบุกเข้ามา
พยาบาลกรีดร้อง
คลอเดียพยายามหนี แต่ถูกจับไว้ และมีของตกลงพื้น—
มีดผ่าตัด
พี่สาวแท้ ๆ ของฉันพกอาวุธเข้ามาในโรงพยาบาล
เมเตโอวิ่งเข้ามากอดฉันแน่น
“แม่… ได้โปรด…”
ด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ ฉันกุมมือเขาไว้แน่น
“เธอฟื้นแล้ว!” เขาตะโกน “แม่ฟื้นแล้ว!”
ฉันพยายามลืมตา
แสงสีขาวแยงตา
ตำรวจ
วาเลเรียที่กำลังร้องไห้
และลูกชายของฉัน… ยังมีชีวิตอยู่
“แม่อยู่นี่แล้ว…” ฉันกระซิบ
“แม่ไม่ไปไหนแล้ว”
ฮูเลียนตะโกนขณะถูกใส่กุญแจมือ
“มาริอานา! บอกพวกเขาสิว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิด! ฉันรักเธอ!”
คลอเดียก็ร้องไห้เช่นกัน
“เธอเอาแต่โทษฉัน! ทุกอย่างเป็นของเธอเสมอ!”
แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว
ความจริงถูกเปิดออกแล้ว
หลายเดือนต่อมา…
การผ่าตัด การฟื้นฟู และฝันร้ายที่ยังคงตามหลอกหลอน
แต่ทุกครั้งที่ฉันลืมตา—
เมเตโออยู่ตรงนั้นเสมอ
วาเลเรียช่วยปกป้องทรัพย์สินทั้งหมด และดูแลสิทธิของเมเตโอ
ฮูเลียนและคลอเดียไม่ได้อะไรเลย
ในศาล… พวกเขาทำลายกันเองด้วยความโลภและความอิจฉา
และความยุติธรรมก็มาถึง
ฉันขายบ้านหลังนั้น
ย้ายไปอยู่ที่ใหม่ที่เงียบกว่า
และทุกวัน…
ฉันเลือกที่จะมีชีวิตอีกครั้ง
“แม่… แม่ยังอยู่ไหม?” เมเตโอถามคืนหนึ่ง
ฉันยิ้ม
“อยู่สิลูก แม่ยังอยู่นี่”
เพราะมีคนที่พยายามฆ่าคุณ ทั้งที่หัวใจคุณยังเต้นอยู่
แต่ก็มีลูกที่เป็นแสงสว่างในความมืด
และมีแม่…
ที่ไม่ว่าจะถูกทำลายกี่ครั้ง
ก็ยังลืมตาขึ้นมาได้เสมอ
Leave a Comment