มาเตโอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปในวินาทีนั้น
เขารีบอุ้มลีโอไว้แนบอก ก่อนคว้าโทรศัพท์โทรเรียกรถพยาบาลด้วยมือที่สั่นเทา ขณะเดียวกันก็พยายามปลุกคลาราไม่ให้หมดสติ
“อดทนไว้นะ คลารา… ผมกลับมาแล้ว… ผมอยู่นี่แล้ว…”
ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังขึ้นจากชั้นล่าง ตามด้วยเสียงหัวเราะของโดญา คาร์เมลากับเบียทริซ
“โอ้ มาเตโอ! กลับมาเร็วกว่าที่คิดนะ” ผู้เป็นแม่พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ทันทีที่เธอเห็นสภาพของคลาราและเด็ก สีหน้าก็เปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนกลับมาเย็นชาเหมือนเดิม
“นี่มันอะไรกัน?!” มาเตโอตวาดเสียงดังจนทั้งบ้านสะเทือน “ทำไมลูกกับเมียผมถึงเป็นแบบนี้?!”
เบียทริซรีบตอบ “คลาราน่ะดื้อเองค่ะพี่ เธอไม่ยอมกินอาหารที่แม่เตรียมให้ แล้วก็เปิดแอร์แรงเกินไปจนเด็กไม่สบาย—”
“โกหก…”
เสียงแหบเบาของคลาราดังขึ้นจากบนเตียง
ทุกคนหันไปมอง
คลาราค่อย ๆ พยุงตัวเองขึ้นทั้งที่แทบไม่มีแรง น้ำตาไหลอาบแก้ม
“พวกเขา… ไม่ให้ฉันเปิดแอร์… บอกว่าเด็กแรกเกิดห้ามโดนลมเย็น… พวกเขาเอายาและโทรศัพท์ฉันไป… แล้วก็ล็อกประตูห้องจากข้างนอก…”
มาเตโอชะงัก
หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบจนแทบแตก
“อะไรนะ…?”
คลาราสะอื้น
“ฉันขอให้พาพวกเราไปโรงพยาบาล แต่แม่คุณบอกว่า ฉันแค่เรียกร้องความสนใจ… พอฉันพยายามจะโทรหาคุณ เบียทริซก็เอาโทรศัพท์ฉันไป…”
“โกหก!” โดญา คาร์เมลาขึ้นเสียงทันที “แม่ทำเพื่อปกป้องหลานนะ! ผู้หญิงบ้านนอกอย่างเธอจะรู้อะไรเรื่องเลี้ยงเด็ก!”
“พอได้แล้ว!!”
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มาเตโอตะคอกใส่แม่ตัวเอง
ทั้งห้องเงียบสนิท
“ลูกผมกำลังจะตาย! ภรรยาผมแทบหมดสติ! แล้วแม่ยังกล้าพูดแบบนี้อีกเหรอ?!”
โดญา คาร์เมลาหน้าเสีย เธอไม่เคยเห็นลูกชายมองเธอด้วยสายตาแบบนี้มาก่อน
แต่สิ่งที่ทำให้มาเตโอเจ็บยิ่งกว่า คือคำพูดต่อมาของแม่ตัวเอง
“ทั้งหมดนี่ก็เพราะผู้หญิงคนนี้ไม่คู่ควรกับแก! ตั้งแต่แกแต่งงานกับมัน ชีวิตแกก็พังลงเรื่อย ๆ! ฉันแค่พยายามทำให้แกตาสว่าง!”
มาเตโอหัวเราะออกมาเบา ๆ
แต่มันเป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง
“คนที่ทำให้ผมตาสว่าง… คือแม่ต่างหาก”
รถพยาบาลมาถึงพอดี
มาเตโออุ้มลีโอขึ้น ก่อนหันกลับมามองแม่กับน้องสาวเป็นครั้งสุดท้าย
“หลังจากวันนี้… อย่ามายุ่งกับครอบครัวผมอีก”
โดญา คาร์เมลาหน้าซีด
“มาเตโอ แกจะไล่แม่เหรอ?!”
“ไม่ใช่แค่ไล่”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“ผมจะฟ้องพวกคุณ”
สีหน้าของเบียทริซเปลี่ยนทันที
เพราะมาเตโอเพิ่งสังเกตเห็นบางอย่าง…
กล้องวงจรปิดในโถงทางเดินยังเปิดอยู่
—
สองสัปดาห์ต่อมา
คลาราและลีโอปลอดภัยแล้ว หมอบอกว่าถ้ามาเตโอกลับช้ากว่านั้นอีกไม่กี่ชั่วโมง เด็กอาจชักจากไข้สูง และคลาราอาจติดเชื้อรุนแรงหลังคลอด
เมื่อเปิดดูกล้องวงจรปิด ความจริงทั้งหมดก็ถูกเปิดเผย
ภาพของโดญา คาร์เมลาที่ดึงปลั๊กแอร์ออกจากผนัง
ภาพของเบียทริซที่ยึดโทรศัพท์คลารา
ภาพที่ทั้งสองออกไปช้อปปิ้ง ทิ้งแม่ลูกไว้ตามลำพังทั้งวัน
หลักฐานทุกอย่างชัดเจน
ข่าวเรื่องนี้แพร่กระจายไปทั่วญาติและคนรู้จัก ชื่อเสียงที่โดญา คาร์เมลาพยายามรักษามาทั้งชีวิตพังทลายในเวลาไม่กี่วัน
แต่สำหรับมาเตโอ สิ่งสำคัญไม่ใช่การแก้แค้น
คืนหนึ่ง ขณะที่คลาราอุ้มลีโอหลับอยู่ข้าง ๆ เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ
น้ำตาเอ่อเต็มดวงตา
“ผมขอโทษ…”
คลารามองเขาเงียบ ๆ
“ผมผิดเองที่ทิ้งคุณไว้กับคนที่ไม่เคยรักคุณ… ผมสัญญา จากนี้ไป… ไม่มีใครจะทำร้ายคุณกับลูกได้อีก”
คลาราค่อย ๆ ยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจับมือเขาไว้แน่น
และในวินาทีนั้น มาเตโอก็เข้าใจ наконецว่า…
ครอบครัวที่แท้จริง ไม่ใช่คนที่มีสายเลือดเดียวกัน
แต่คือคนที่พร้อมปกป้องกัน แม้ในวันที่โลกทั้งใบใจร้ายที่สุด…
Leave a Comment