จนกระทั่งผู้กองตำรวจบุกเข้ามาและเผยตัวตนที่แท้จริงของ “ท่านผู้พิพากษา”
ตลอดระยะเวลาสามปีที่ฉันแต่งงานกับ “กวิน” ทายาทธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับต้นๆ ของประเทศ ฉันเลือกที่จะเก็บเงียบเรื่องหน้าที่การงานของตัวเองไว้ กวินรู้ดีว่าฉันทำงานอะไร แต่เราตกลงกันว่าจะไม่เอาเรื่องเครียดๆ ไปปะปนกับชีวิตครอบครัว เมื่อแม่สามีอย่าง “คุณหญิงดาริกา” ถาม ฉันจึงตอบเพียงสั้นๆ ว่า “ทำงานเอกสารอยู่ที่บ้านค่ะ”
ในสายตาของคุณหญิงดาริกา ฉันเป็นแค่ผู้หญิงตกงาน ตกถังข้าวสาร ไร้ชาติตระกูล และคอยสูบเงินลูกชายของเธอไปวันๆ นางมักจะถากถางฉันเสมอ แต่ฉันไม่เคยใส่ใจ เพราะในศาล… ฉันคือ ผู้พิพากษาศาลครอบครัวและเยาวชน ที่ต้องรับมือกับคดีที่ซับซ้อนและคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมยิ่งกว่านี้หลายเท่า
จนกระทั่งวันหนึ่ง… วันที่ฉันเพิ่งให้กำเนิด “ลูกแฝดชายหญิง” ความอดทนทั้งหมดของฉันก็ถึงจุดขาดสะบั้น
การคุกคามในห้อง VIP
ฉันนอนพักฟื้นอยู่ในห้องคลอด VIP ของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำ ร่างกายอ่อนล้าจากการผ่าคลอด แต่หัวใจกลับพองโตเมื่อได้กอดทารกน้อยทั้งสอง กวินเพิ่งขอตัวลงไปซื้ออาหารบำรุงที่ชั้นล่าง
ทันใดนั้น ประตูห้องพักก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต คุณหญิงดาริกาเดินเชิดหน้าเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ สายตาของนางมองไปรอบๆ ห้อง VIP ด้วยความเหยียดหยาม
“หึ… คนอย่างเธอไม่คู่ควรกับห้อง VIP หรูหราแบบนี้หรอกนะ เปลืองเงินลูกชายฉันเปล่าๆ” นางพูดพร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารลงบนเตียงของฉัน
“นี่อะไรคะคุณแม่?” ฉันถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พยายามกระชับอ้อมกอดปกป้องลูกแฝดที่กำลังหลับสนิท
“เอกสารรับรองบุตรบุญธรรม” นางตอบหน้าตาเฉย “เซ็นซะ! ยกแฝดคนน้องที่เป็นผู้หญิงให้ ‘รดา’ ลูกสาวฉันซะ รดามีลูกไม่ได้ และคนตกงานไม่มีปัญญาหาเงินอย่างเธอ ก็ไม่มีทางเลี้ยงเด็กสองคนพร้อมกันได้หรอก ให้ลูกสาวฉันเอาไปเลี้ยง ยังไงเด็กก็จะได้ใช้นามสกุลที่สูงส่ง ดีกว่าจมปลักอยู่กับแม่ที่วันๆ เอาแต่เกาะผัวกิน!”
ฉันเบิกตากว้าง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ “คุณแม่กำลังพูดเรื่องบ้าอะไรคะ? นี่ลูกของฉัน! ฉันอุ้มท้องมา 9 เดือน ไม่มีวันไหนที่ฉันจะยกลูกให้ใครเด็ดขาด เชิญคุณแม่ออกไปเถอะค่ะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”
“นังอวดดี!” คุณหญิงดาริกาตวาดเสียงกร้าว นางพุ่งตัวเข้ามาที่เตียง พยายามจะยื้อแย่งห่อผ้าอ้อมที่ห่อตัวลูกสาวของฉัน “ถ้าเธอไม่เซ็นดีๆ ฉันก็จะเอาตัวเด็กไปเอง! กวินเป็นลูกฉัน ทรัพย์สินที่จ่ายค่าทำคลอดก็เงินลูกฉัน ฉันมีสิทธิ์ขาดในตัวเด็กพวกนี้!”
ด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่และสติที่ถูกฝึกมาอย่างดี ฉันเอี้ยวตัวหลบ เอื้อมมือไปกด “ปุ่มฉุกเฉิน (Panic Button)” ที่หัวเตียงรัวๆ พร้อมกับตะโกนลั่น “ช่วยด้วยค่ะ! มีคนบุกรุกและพยายามจะลักพาตัวเด็ก!”
การจัดฉากของแม่สามีใจร้าย
เพียงไม่กี่วินาที เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็วิ่งกรูกันเข้ามาในห้อง รปภ. ของโรงพยาบาลสามคน พร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจสายตรวจอีกสองนาย (ที่บังเอิญมาสอบปากคำคดีอุบัติเหตุที่โรงพยาบาลพอดี) พุ่งเข้ามาในห้อง VIP
ทันทีที่คุณหญิงดาริกาเห็นตำรวจ นางก็รีบปล่อยมือจากผ้าอ้อม บีบน้ำตา และเริ่มเล่นละครฉากใหญ่ทันที
“คุณตำรวจคะ! ช่วยด้วยค่ะ! ลูกสะใภ้ของฉันเธอสติแตกหลังคลอด! เธอเป็นบ้าไปแล้ว!” นางชี้หน้าฉันพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้น “เธอตกงานและเครียดจัดจนเกิดอาการหลอน จะบีบคอหลานของฉัน ฉันพยายามจะเข้าไปช่วยเด็ก แต่เธอก็อาละวาด จับนังผู้หญิงวิกลจริตคนนี้ไว้ทีค่ะ เอาตัวเธอออกไปจากหลานฉันเดี๋ยวนี้!”
ตำรวจหนุ่มนายหนึ่งเห็นฉันผมเผ้ายุ่งเหยิง กอดเด็กแน่นและมีท่าทีระแวดระวัง จึงหลงเชื่อคำพูดของคุณหญิง เขาเดินปรี่เข้ามาหาฉันพร้อมกับหยิบกุญแจมือออกมา
“คุณผู้หญิงครับ วางเด็กลงก่อนนะครับ ใจเย็นๆ แล้วปล่อยเด็กให้คุณย่าเขานะครับ ไม่อย่างนั้นเราจำเป็นต้องใช้กำลังควบคุมตัวคุณ” ตำรวจนายนั้นขู่
ฉันกอดลูกแน่น จ้องหน้าตำรวจด้วยสายตาที่เฉียบขาด “ถ้าคุณก้าวเข้ามาแตะตัวฉันแม้แต่ปลายก้อย คุณจะโดนข้อหาละเว้นการปฏิบัติหน้าที่และข่มขู่ประชาชน… ฉันไม่ได้บ้า และผู้หญิงคนนี้ต่างหากที่พยายามจะพรากผู้เยาว์!”
“ยังจะปากดีอีก! จับมันเลยค่ะคุณตำรวจ!” คุณหญิงดาริกาแผดเสียง
ตำรวจนายนั้นกำลังจะเอื้อมมือมากระชากแขนฉัน… แต่แล้ว…
ความจริงที่ทำลายความเย่อหยิ่ง
“หยุดเดี๋ยวนี้!!! พวกคุณกำลังทำบ้าอะไรกัน!!!”
เสียงตวาดกร้าวและทรงพลังดังก้องมาจากหน้าประตู “ผู้กองดนัย” สารวัตรสืบสวนที่เป็นหัวหน้าชุด เดินแหวกวงล้อมของ รปภ. เข้ามา เขาตั้งใจจะมาดูสถานการณ์ แต่เมื่อสายตาของเขาประสานเข้ากับใบหน้าของฉันที่นั่งอยู่บนเตียง… ร่างกายของผู้กองดนัยก็ชะงักงันไปชั่วขณะ
ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เขาปัดมือของตำรวจลูกน้องออกอย่างแรง ก่อนจะรีบยืนตัวตรง ยืดอก และทำวันทยหัตถ์ (ตะเบ๊ะ) อย่างแข็งขันและแสดงความเคารพอย่างสูงสุด
“สวัสดีครับ ท่านอลิสา! ผมไม่ทราบจริงๆ ว่าเป็นท่าน… ขออภัยที่ลูกน้องของผมล่วงเกินครับ ท่านผู้พิพากษา!”
ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง VIP ราวกับมีใครมากดปุ่มหยุดเวลา
ตำรวจชั้นผู้น้อยที่เกือบจะจับฉันถึงกับหน้าซีดเผือด รีบเก็บกุญแจมือและถอยหลังไปชิดกำแพง ส่วนคุณหญิงดาริกา… อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปได้ ดวงตาของนางเบิกโพลงราวกับเห็นผี
“ผ-ผู้พิพากษา? ท-ท่านอะไรนะ?” คุณหญิงดาริกาพูดตะกุกตะกัก หันไปมองผู้กองดนัยสลับกับใบหน้าของฉัน “ผู้กองเข้าใจผิดแล้ว! นังนี่มันเป็นแค่คนตกงาน! มันเกาะลูกชายฉันกิน!”
ผู้กองดนัยหันไปขวับไปมองคุณหญิงดาริกาด้วยสายตาขุ่นมัว “ระวังคำพูดด้วยครับคุณผู้หญิง! นี่คือ ท่านผู้พิพากษาอลิสา หัวหน้าคณะผู้พิพากษาศาลครอบครัวและเยาวชน! ท่านคือผู้ที่ตัดสินคดีระดับประเทศมาแล้วนับไม่ถ้วน และเป็นผู้ที่ผมเคารพอย่างสูง… ใครกล้าแตะต้องท่าน ถือว่ามีเจตนาทำร้ายเจ้าพนักงาน!”
ฉันค่อยๆ วางลูกน้อยที่หลับสนิทลงในเปลเด็กอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแม่สามีที่ตอนนี้เข่าอ่อนจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น
“ฉันไม่เคยบอกว่าฉันตกงานนะคะคุณแม่… ฉันแค่บอกว่าฉันทำงานเอกสาร ซึ่งเอกสารเหล่านั้นก็คือสำนวนคดีและหมายศาล” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “และการที่คุณแม่บังคับขู่เข็ญให้ฉันเซ็นสละสิทธิ์ความเป็นแม่ พยายามแย่งชิงทารกแรกเกิด และแจ้งความเท็จต่อเจ้าพนักงาน… คุณแม่ทราบไหมคะว่าโทษจำคุกมันกี่ปี?”
“อ-อลิสา… แม่… แม่แค่ล้อเล่น…” นางพยายามฝืนยิ้มแหยๆ มือสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง กวินวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับถุงอาหาร เมื่อเขาเห็นตำรวจและใบหน้าที่ซีดเผือดของแม่ตัวเอง เขาก็เข้าใจสถานการณ์ได้ทันที เพราะฉันเคยวางคำขาดไว้แล้วว่า หากแม่ของเขาล้ำเส้น ฉันจะไม่ทนอีกต่อไป
“กวิน! ช่วยแม่ด้วย! เมียแกมันจะจับแม่ติดคุก!” คุณหญิงดาริการีบวิ่งไปเกาะแขนลูกชาย
แต่กวินกลับแกะมือของแม่เขาออกอย่างเย็นชา “ผมเคยเตือนแม่แล้วใช่ไหมครับ ว่าอย่ามายุ่งกับอลิสาและลูกของผม… ผู้กองครับ เชิญเชิญตัวคุณแม่ผมออกไปจากห้องนี้ได้เลยครับ และถ้าเธอเข้ามารบกวนภรรยาผมอีก ดำเนินคดีตามกฎหมายข้อหาบุกรุกได้ทันที”
“กวิน! แกทำกับแม่แบบนี้ได้ยังไง!”
“ผมเลือกครอบครัวของผมครับแม่” กวินตอบเสียงแข็ง ก่อนจะรีบเดินเข้ามาโอบกอดฉันและลูกแฝดไว้แน่น
ผู้กองดนัยพยักหน้าให้ลูกน้อง “เชิญคุณผู้หญิงออกไปครับ ก่อนที่ท่านผู้พิพากษาจะเอาเรื่องฐานแจ้งความเท็จ”
คุณหญิงดาริกาถูกตำรวจเชิญตัวออกไปจากห้อง VIP อย่างทุลักทุเลและอับอายที่สุดในชีวิต สิ้นสุดความเย่อหยิ่งและอำนาจจอมปลอมที่นางเคยใช้ข่มเหงฉันมาตลอดสามปี
ฉันเอนหลังพิงอกของสามี มองดูทารกแฝดชายหญิงที่กำลังขยับตัวดิ้นดุ๊กดิ๊กอย่างมีความสุข ในที่สุด… ความสงบสุขก็กลับคืนมาสู่ชีวิตครอบครัวของเรา และฉันเชื่อว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะไม่มีใครกล้ามาเหยียบย่ำหรือดูถูก “คนตกงาน” อย่างฉันอีกตลอดกาล.
Leave a Comment