ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ทุกคืนเวลาที่ฉันนอนอยู่ข้างสามีบนเตียง ฉันได้กลิ่นเหม็นแปลก ๆ บางอย่าง…
และทุกครั้งที่ฉันพยายามทำความสะอาดเตียง เขาก็มักจะโกรธเสมอ พอเขาออกไปทำงานต่างจังหวัด ฉันจึงผ่าที่นอนออก และสิ่งที่เห็นข้างในทำให้หัวใจฉันแทบหยุดเต้น…
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ฉันนอนข้างสามี จะมีกลิ่นแปลก ๆ ลอยออกมาจากตัวเขา เป็นกลิ่นเหม็นที่ทนแทบไม่ได้ จนฉันแทบนอนไม่หลับ ฉันเปลี่ยนผ้าปูที่นอนมาแล้วเจ็ดครั้ง ซักผ้าห่มกับหมอนทั้งหมด แถมยังฉีดน้ำมันหอมระเหยและน้ำหอมทั่วทั้งห้อง… แต่กลิ่นประหลาดนั้นก็ยังไม่หายไป กลับยิ่งแรงขึ้นทุกคืน
ความรู้สึกไม่ดีเริ่มก่อตัวหนักขึ้นในใจฉัน ในที่สุด ตอนที่สามีออกไปทำงานต่างจังหวัด ฉันก็ตัดสินใจเปิดที่นอนดู เพื่อให้รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
และในวินาทีนั้น… ขาของฉันอ่อนแรงจนทรุดลงกับพื้น เพราะสิ่งที่อยู่ข้างในที่นอนไม่ได้แค่น่ากลัวเท่านั้น แต่มันยังเปิดเผยความจริงอันเจ็บปวด ที่ฉันกลัวมาตลอดว่าจะต้องเผชิญ
ฉันกับมิเกลแต่งงานกันมาแปดปี เราอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ ที่เกซอนซิตี ชานกรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ มิเกลเป็นผู้จัดการฝ่ายขายของบริษัทจำหน่ายเครื่องใช้ไฟฟ้า จึงต้องเดินทางไปหลายเมือง เช่น เซบู ดาเวา และมาคาติอยู่บ่อย ๆ
ชีวิตคู่ของเราอาจไม่ได้สมบูรณ์แบบ แต่ก็สงบและเรียบง่าย… หรืออย่างน้อย ฉันก็เคยคิดแบบนั้น
ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ทุกคืนฉันจะได้กลิ่นประหลาด มันไม่ใช่กลิ่นตัวธรรมดา แต่เหมือนกลิ่นเชื้อราปนกับกลิ่นเหม็นรุนแรงที่ติดอยู่ทั้งผ้าห่ม ผ้าปูที่นอน และโดยเฉพาะฝั่งที่มิเกลนอน
ฉันเปลี่ยนผ้าปูที่นอนอยู่เสมอ ซักผ้าห่มด้วยน้ำร้อน บางครั้งถึงกับยกที่นอนไปตากแดดแรง ๆ ที่ระเบียงบ้านในมะนิลา…
แต่แปลกมาก ทุกคืนที่มิเกลกลับมานอน กลิ่นนั้นก็กลับมาอีก
พอฉันถามเขา เขาเพียงขมวดคิ้วแล้วพูดว่า
“เธอแค่คิดมากไปเอง อานา มันไม่ได้มีกลิ่นอะไรเลย”
แต่ฉันรู้ว่าตัวเองไม่ได้คิดไปเอง
ทุกอย่างยิ่งแปลกขึ้นไปอีก เมื่อฉันสังเกตว่าทุกครั้งที่พยายามทำความสะอาดฝั่งเตียงของเขา เขาจะหงุดหงิดขึ้นมาทันที มีคืนหนึ่งเขาถึงกับตะโกนใส่ฉัน
“อย่ามายุ่งกับของของฉัน ปล่อยเตียงไว้อย่างนั้น!”
ฉันชะงักไปทันที
มิเกลเป็นคนใจเย็นมาตลอด ตลอดแปดปีที่เราอยู่ด้วยกัน ฉันไม่เคยเห็นเขาโกรธขนาดนี้เพียงเพราะเรื่องทำความสะอาด
ตั้งแต่นั้นมา ความกลัวแปลก ๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจฉันทีละน้อย
แล้วคืนหนึ่ง กลิ่นนั้นก็แรงขึ้นมาก จนฉันแทบนอนไม่หลับ ทุกครั้งที่ล้มตัวลงนอน ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังเน่าอยู่ใต้เตียง
เป็นความรู้สึกหวาดกลัวที่รุนแรงมาก…
คืนหนึ่ง มิเกลบอกว่าเขาต้องไปเซบูเพื่อทำงานเป็นเวลา 3 วัน
เขาลากกระเป๋าเดินทางไปที่ประตู แล้วจูบหน้าผากฉันเบา ๆ
“ล็อกประตูให้ดีนะ”
ฉันพยักหน้า แต่ในอกกลับมีความรู้สึกแปลกประหลาด
เมื่อประตูปิดลง และเสียงฝีเท้าของเขาค่อย ๆ หายไปตามโถงทางเดิน บ้านทั้งหลังก็เงียบสนิท
ฉันยืนจ้องประตูอยู่นาน
ก่อนจะค่อย ๆ หันสายตาไปที่เตียงในห้องนอนของเรา
หัวใจของฉันเริ่มเต้นแรงขึ้นทันที
มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว และครั้งนี้ ฉันรู้ว่าตัวเองไม่อาจเมินมันได้อีกต่อไป
“มันต้องมีอะไรผิดปกติ… ฉันต้องรู้ความจริง”
ฉันลากที่นอนไปไว้กลางห้อง
มือของฉันสั่นขณะจับคัตเตอร์
สูดหายใจลึก ๆ
แล้วกรีดลงไปเป็นครั้งแรก
ทันทีที่ผ้าหุ้มที่นอนถูกเปิดออก กลิ่นเหม็นรุนแรงก็พุ่งกระแทกเข้าหน้าฉัน
ฉันรีบปิดจมูกแล้วไออย่างแรง
หน้าอกแน่นไปหมด
เป็นไปไม่ได้… ทำไมข้างในที่นอนถึงมีกลิ่นแบบนี้?
ฉันกรีดมันให้กว้างขึ้นอีก
ฟองน้ำด้านในค่อย ๆ โผล่ออกมา
และหลังจากนั้น…
โลกของฉันเหมือนหยุดหมุน
สิ่งที่อยู่ในที่นอนไม่ใช่หนูตายหรืออาหารเน่าเสีย
แต่เป็นถุงพลาสติกใบใหญ่ที่ถูกมัดแน่น และด้านนอกเริ่มมีเชื้อราขึ้น
ฉันเปิดมันด้วยมือที่สั่นเทา…
ทันทีที่เปิดถุงออก ฉันแทบล้มทั้งยืนจากกลิ่นเหม็นรุนแรงและความสยองที่ปกคลุมไปทั่วร่างกาย ข้างในถุงไม่ใช่ศพ แต่เป็นเสื้อผ้าสกปรกที่เปื้อนเลือดแห้งเต็มไปหมด พร้อมกับกองเครื่องประดับและกระเป๋าสตางค์ที่ไม่ใช่ของฉัน
แต่นั่นยังไม่ใช่ส่วนที่เลวร้ายที่สุด
ใต้สุดของถุง ฉันเห็นสมุดโน้ตเล่มเล็ก ๆ มือของฉันสั่นขณะเปิดมัน ภายในมีวันที่ของ “ทริปธุรกิจ” ของมิเกลตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ข้างแต่ละวันมีรายชื่อผู้หญิง ที่อยู่ของพวกเธอ และรายการทรัพย์สินที่ถูกเอาไป
ความจริงอันเจ็บปวด
ในที่สุดฉันก็เข้าใจทุกอย่าง กลิ่นนั้นไม่ได้มาจากที่นอน แต่มาจากหลักฐานของการกระทำอันมืดมนของเขา มิเกลไม่ได้เดินทางไปเซบูหรือดาเวาเพื่อทำงานเลย เขาใช้ “ทริปธุรกิจ” เหล่านั้นเพื่อบุกปล้นบ้านคน กลิ่นเหม็นคาวนั้นมาจากเสื้อผ้าที่เขาใส่ตอนเกิดเหตุรุนแรง และเขาซ่อนมันไว้ในที่นอน เพราะรู้ว่านั่นคือที่สุดท้ายที่ฉันจะกล้ายุ่ง
ขณะที่ฉันนั่งนิ่งมองเครื่องประดับเหล่านั้น ฉันก็เห็นแหวนวงหนึ่งที่คุ้นตา แหวนหมั้นที่สลักชื่อซึ่งฉันจำได้ทันที
มันคือแหวนของเพื่อนบ้านที่หายตัวไป และถูกพบว่าเสียชีวิตเมื่อเดือนก่อน
การเผชิญหน้า
ทันใดนั้น เสียงประตูก็ดังขึ้น
“Ana? ฉันลืมที่ชาร์จ”
นั่นคือเสียงของมิเกล ฟังดูสงบ… แต่แฝงความเย็นเยียบ
หัวใจฉันแทบหยุดเต้น
เขายังไม่ได้ไปไหน
เขายืนอยู่ตรงกรอบประตู มองคัตเตอร์ในมือฉัน และที่นอนที่ถูกกรีดจนขาด
รอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าของเขาหายไปแล้ว
ดวงตาของเขาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง
“ฉันบอกเธอแล้ว อานา… อย่ายุ่งกับเตียง”
เขาพูดเสียงเรียบ ขณะค่อย ๆ ปิดประตูด้านหลัง และล็อกมัน…
Leave a Comment