ห้านาทีหลังจากเราหย่ากัน ฉันพาลูกทั้งสองคนขึ้นเครื่องบินหนีไป ในขณะที่อดีตสามีกับชู้รักที่กำลังท้องตั้งวงฉลองอย่างมีความสุข แต่เพียงคำพูดเดียวจากปากหมอ กลับบดขยี้ความฝันของพวกเขาจนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี!
ทุกวินาทีถูกคำนวณไว้เป็นอย่างดี ทันทีที่ผู้พิพากษาเซ็นใบหย่าให้เรา ฉันรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ราวกับยกภูเขาออกจากอก ฉันชื่อไดอาน่า ตลอดเวลาเจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันเป็นภรรยาที่ซื่อสัตย์และรักรอมเมลสุดหัวใจ แต่เขากลับมองข้ามทุกความเสียสละของฉัน แล้วทิ้งฉันไปหาซินดี้ เลขาสาวที่คราวลูก และสิ่งที่กรีดลึกหัวใจที่สุดก็คือ ซินดี้กำลังตั้งท้อง เมื่อเราเดินออกมาจากศาล ฉันเห็นพวกเขาสองคนยืนหัวเราะต่อกระซิกกัน รอมเมลโอบประคองหน้าท้องที่นูนออกมาของซินดี้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด “เสียใจด้วยนะไดอาน่า แต่ฉันต้องการลูกผู้ชายตัวจริงมาสืบทอดธุรกิจ” รอมเมลพูดด้วยน้ำเสียงโอหัง ลูกของเราทั้งสองคนเป็นผู้หญิง—คือลิลลี่และโรซี่—และรอมเมลก็มักจะเอาเรื่องนี้มาตอกย้ำซ้ำเติมฉันเสมอว่าฉันไม่สามารถมีลูกชายให้เขาได้ “ตอนนี้ ความฝันของฉันเป็นจริงแล้ว ฉันมีทั้งเมียที่สวยและมีทายาทสืบสกุล ขอให้โชคดีกับการเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวแล้วกันนะ!” ซินดี้แสยะยิ้มเยาะ “ลาก่อนนะจ๊ะอดีตเมียหลวง! ขอให้สนุกกับชีวิตพังๆ ล่ะ!” ฉันไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้แสดงความโกรธออกมา ฉันเพียงแค่ส่งยิ้มหวานอันเย็นชาให้พวกเขาก่อนจะหันหลังและเดินจากไป ห้านาทีหลังจากสิ้นสุดการหย่าร้างอย่างเป็นทางการ ฉันก้าวขึ้นรถแท็กซี่ของสนามบินที่จอดรออยู่ ภายในรถมีลูกสาวทั้งสองคนและกระเป๋าเดินทางของเราพร้อมอยู่แล้ว เรากำลังจะบินไปแคนาดา ที่ซึ่งฉันได้ตอบรับตำแหน่งงานระดับสูงในฐานะประธานเจ้าหน้าที่บริหาร (CEO) ของบริษัทข้ามชาติขนาดใหญ่—ความสำเร็จครั้งใหญ่ที่ฉันไม่เคยปริปากบอกรอมเมลเลยแม้แต่คำเดียว ขณะที่เครื่องบินกำลังทะยานขึ้นสู่หมู่เมฆ ฉันมองดูเมืองเบื้องล่างที่ค่อยๆ เล็กลงจากหน้าต่างเครื่องบิน พวกเราเป็นอิสระแล้ว ฉันเป็นอิสระจากผู้ชายที่ทำลายคุณค่าในตัวฉันเสียที ในอีกด้านหนึ่ง รอมเมลได้จัดงานเลี้ยงฉลองอย่างยิ่งใหญ่ เขาเชิญเพื่อนพ้องและญาติพี่น้องทุกคนมาร่วมงานในร้านอาหารหรูเพื่อฉลองสองเรื่องสำคัญ: การหลุดพ้นจากการแต่งงานกับฉัน และการมาถึงของ “ทายาทที่เขาเฝ้ารอยคอย” “ชนแก้ว! ให้กับซินดี้คู่หมั้นสุดสวยของฉัน และลูกชายของเราที่อยู่ในท้องของเธอ!” รอมเมลประกาศด้วยความดีใจพลางชูแก้วไวน์ขึ้นสูง แขกเหรื่อต่างพากันปรบมือแสดงความยินดี
แต่แล้วในระหว่างที่ทุกคนกำลังสนุกสนาน ซินดี้ก็เกิดอาการปวดท้องอย่างรุนแรงจนตัวบิดตัวงอ เธอเอามือกุมท้องและกรีดร้องออกมาเสียงดัง
“โอ๊ยยย! รอมเมล ฉันปวดท้อง! เจ็บเหลือเกิน!” ซินดี้ร้องลั่น
งานเลี้ยงพลันโกลาหล รอมเมลรีบอุ้มชู้รักของเขาตรงดิ่งไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทันที เขากลัวสุดขีดว่าจะมีอันตรายใดๆ เกิดขึ้นกับลูกชายที่เขาเฝ้าถวิลหา
เมื่อไปถึงห้องฉุกเฉิน ทีมแพทย์และสูตินารีแพทย์รีบพากันเข้าดูแลซินดี้อย่างเร่งด่วน รอมเมลถูกทิ้งให้รออยู่ข้างนอกห้อง เขาเดินกระสับกระส่ายด้วยความกังวลใจอย่างหนัก ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง หัวหน้าแพทย์ก็เดินออกมาพร้อมกับแฟ้มประวัติการรักษาในมือ
“หมอครับ! เมียผมเป็นยังไงบ้าง?! ลูกชายของผมปลอดภัยไหมครับ?!” รอมเมลถามออกไปด้วยความร้อนรนและเป็นกังวลใจเป็นที่สุด
คุณหมอถอนหายใจยาว ถอดแว่นตาออก แล้วมองรอมเมลด้วยสายตาที่ผสมปนเปไปด้วยความแปลกใจและเวทนา
“คุณซินดี้ปลอดภัยดีครับ” คุณหมอเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เธอแค่มีอาการปวดเกร็งช่องท้องอย่างรุนแรงจากการติดเชื้อ แต่เด็กในท้องยังปกติดีครับ”
รอมเมลถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ขอบคุณพระเจ้า! ลูกของผม… ลูกของผมปลอดภัย!”
“แต่คุณรอมเมลครับ” คุณหมอพูดแทรกขึ้นมา คำพูดที่ทำให้เข่าของอดีตสามีฉันถึงกับทรุด “มีบางอย่างที่ผมต้องชี้แจงเกี่ยวกับประวัติการรักษาของคุณ จากบันทึกของโรงพยาบาลเราเมื่อเดือนก่อนครับ”
“อะไรเหรอครับหมอ?” รอมเมลถามด้วยความสับสน
คุณหมอเปิดแฟ้มประวัติ “คุณเคยรับการตรวจความพร้อมในการมีบุตรและตรวจเลือดอย่างเป็นทางการ ตอนที่เข้ารับการรักษาอาการติดเชื้ออย่างรุนแรงที่อัณฑะเมื่อสี่ปีก่อน จากผลการตรวจระบุว่า ระบบสืบพันธุ์ของคุณได้รับความเสียหายอย่างถาวรครับ”
รอมเมลขมวดคิ้ว “ม… หมายความว่ายังไงครับหมอ?”
คุณหมอจ้องลึกเข้าไปในตาของเขาตรงๆ ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่พังทลายโลกทั้งใบของรอมเมลลงมา
“เป็นหมันครับ”
โถงทางเดินพลันเงียบสงัด รอมเมลอ้าปากค้าง ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
“เสียใจด้วยนะครับคุณรอมเมล” คุณหมอกล่าวต่อ “คุณเป็นหมันมาสี่ปีแล้ว ไม่สามารถทำให้ใครท้องได้ ดังนั้น ในทางชีววิทยาและทางการแพทย์… มันเป็นไปไม่ได้เลยที่คุณจะเป็นพ่อของเด็กในท้องของผู้หญิงของคุณในตอนนี้ครับ”
ราวกับมีก้อนคอนกรีตนับร้อยบล็อกร่วงลงมาทับตัวรอมเมล ลูกชายในฝัน ทายาทที่เขาภาคภูมิใจหนักหนา เหตุผลที่ทำให้เขาทอดทิ้งภรรยาและลูกสาวทั้งสองคนไป… ทั้งหมดมันคือเรื่องโกหกคำโต
ในวินาทีนั้นเอง บุรุษพยาบาลคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องของซินดี้ พร้อมกับถือโทรศัพท์มือถือที่กำลังแผดเสียงร้องเรียกเข้าอยู่ “คุณครับ มีสายโทรเข้าเครื่องของคุณซินดี้ ชื่อที่บันทึกไว้ขึ้นว่า ‘มาร์ค – พ่อของลูก’ ผมควรจะกดรับสายไหมครับ?”
รอมเมลตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและความผิดหวังอย่างรุนแรง เขาขยำผมตัวเองแล้วทรุดเข่าลงบนพื้นโรงพยาบาลอันเย็นเฉียบ ร้องไห้โฮออกมาเสียงดังลั่นท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มองมา ผู้หญิงที่เขาเลือกเอามาแทนที่ฉัน แท้จริงแล้วแค่มาปอกลอกเงินของเขาเพื่อเอาไปเลี้ยงลูกของชายอื่น
ในอีกซีกโลกหนึ่ง ทันทีที่ฉันก้าวลงจากเครื่องบินที่แคนาดา ลมหนาวทว่าแสนสดชื่นพัดมาต้อนรับเรา ลูกสาวทั้งสองคนของฉันส่งยิ้มสดใสในอ้อมกอดที่ฉันโอบรัดพวกเขาไว้แน่น
ถึงแม้ฉันจะสูญเสียสามีไป แต่ฉันยังคงรักษาศักดิ์ศรีของตัวเองเอาไว้ได้ และได้ครอบครองอนาคตที่เต็มไปด้วยความสำเร็จและความสงบสุขอย่างแท้จริง ส่วนรอมเมลน่ะเหรอ? เขาถูกทิ้งให้อยู่ในนรกบนดินที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง—ไม่มีทั้งภรรยา ไม่มีทั้งลูก และต้องกลายเป็นเหยื่อของความโอหังของตัวเองไปตลอดชีวิต
Leave a Comment