ท้องฟ้ามืดสนิทราวกับน้ำหมึก ลมพัดกรรโชกปะทะกระจกรถส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงผู้หญิงกำลังร้องไห้คร่ำครวญขอความช่วยเหลือ วิบูลย์ และเพื่อนที่ชื่อ โซคา กำลังเดินทางกลับจากการไปส่งของที่ต่างจังหวัดกลางดึก วิบูลย์เป็นคนขับรถที่มีความกล้าบ้าบิ่นจนถึงขั้นดูหมิ่นเรื่องลี้ลับ ส่วนโซคาที่กำลังง่วงนอนต้องสะดุ้งตื่นขึ้นพร้อมเหงื่อที่ไหลโชกแผ่นหลัง เมื่อรถเข้าใกล้ “โค้งมรณะ” บนทางหลวงหมายเลข 4
โซคาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและติดขัด: “วิบูลย์! ช้าหน่อย… เขาว่าโค้งข้างหน้านี้เฮี้ยนมาก ผีหลอกดุยิ่งกว่าผีที่วัดเสียอีก” วิบูลย์หัวเราะเยาะพร้อมส่ายหัว: “แกนี่มันขวัญอ่อนไม่เข้าเรื่อง! ถ้ามันแน่จริงก็ให้มันออกมา อย่าอยู่แต่ในหลุมเลย เดี๋ยวพ่อจะชนให้กระเด็นเลย!”
ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็แปรปรวน ฝนตกหนักราวกับใครเอาน้ำมาสาด พร้อมสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบไปทั่วท้องฟ้า หมอกหนาจัดจนมองเห็นถนนไม่เกินห้าเมตร แสงไฟหน้ารถอันทรงพลังสาดไปกระทบร่างของใครบางคนที่ยืนนิ่งสนิทอยู่กลางโค้ง วิบูลย์ตกใจสุดขีดเหยียบเบรกจนมิด: “เอี๊ยดดด!” เสียงล้อยางเสียดสีกับถนนดังขึ้นอย่างน่าประหลาด
รถหยุดกึกลงห่างจากชายคนนั้นเพียงแค่หนึ่งคืบ ชายคนนั้นสวมเสื้อยืดสีขาวที่ขาดรุ่งริ่งและชุ่มไปด้วยเลือดสีดำ แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งคู่หัวใจแทบหยุดเต้นและหยุดหายใจพร้อมกันก็คือ ชายคนนั้นไม่มีหัว! เลือดสดๆ ยังคงไหลซึมออกมาจากลำคอที่ขาดรุ่งริ่ง ในขณะที่มืออันซีดเผือดทั้งสองข้างกำลังคลำสะเปะสะปะบนพื้นดิน ราวกับกำลังตามหาศีรษะของตนที่หลุดหายไป
โซกากลัวจนนิ่งแทบไม่รู้ตัว เขาพยายามจะเปิดประตูรถเพื่อวิ่งหนี แต่ประตูรถกลับล็อคตายไม่สามารถเปิดได้แม้จะพยายามดึงจนที่จับประตูแทบหลุดก็ตาม ทันใดนั้น มีเสียงบางอย่างดังขึ้นจากบนหลังคารถอย่างชัดเจน: “กุก… กุก… ครืด…!” เสียงนั้นเหมือนมีของหนักมากกำลังลากศพที่เน่าเปื่อยบนหลังคารถมาทางด้านหน้า
วิบูลย์เงยหน้ามองผ่านกระจกด้านบนด้วยดวงตาที่เบิกโพลง ทันใดนั้น ศีรษะของมนุษย์ ที่มีผมยาวรุงรังก็ตกลงมากระแทกติดกับกระจกหน้ารถตรงหน้าวิบูลย์พอดี หัวนั้นมีดวงตาข้างหนึ่งถลนออกมา อีกข้างมีหนอนกำลังชอนไช จ้องมองมาที่วิบูลย์อย่างเคียดแค้น แล้วอ้าปากที่เต็มไปด้วยหนอนกระซิบผ่านกระจกด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกถึงกระดูกสันหลังว่า: “มึง… มึงเห็นหัวกูไหม? เอาหัวมึง… มาคืนให้กูเดี๋ยวนี้!”
ทันใดนั้น ผีหัวขาดที่อยู่หน้ารถก็กระโดดขึ้นมากระแทกจนกระจกหน้ารถแตกเป็นรอยร้าว แล้วล้วงมือที่ไหม้เกรียมและมีเล็บยาวเข้ามาทางช่องแอร์เพื่อคว้าขาของวิบูลย์ไว้แน่น วิบูลย์พยายามเหยียบคันเร่งเพื่อหนี แต่รถกลับไม่ยอมเคลื่อนที่ไปข้างหน้า เครื่องยนต์ส่งเสียงดังเหมือนคนกำลังสำลักเลือด แล้วรถกลับถอยหลังลงสู่ปากเหวอย่างช้าๆ
โซการ้องไห้อย่างหนักจนไม่มีเสียงก่อนจะสลบไปในความมืด ก่อนที่สติจะดับวูบลง เขาเห็นวิบูลย์กำลังใช้มือกุมคอตัวเองที่เลือดไหลโชกด้วยความทรมาน ในขณะที่หัวผีที่เน่าเปื่อยนั้นกำลังพยายามกัดกระชากเส้นเลือดคอของวิบูลย์ทีละเส้น
ในตอนเช้า แสงอาทิตย์สาดส่องราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เจ้าหน้าที่พบรถบรรทุกคันนั้นตกลงไปในเหวลึก โซการอดชีวิตมาได้เพราะกระเด็นออกมาจากรถ แต่เขากลายเป็นคนเสียสติ เอาแต่พร่ำเพ้อไม่หยุดว่า “หัว… หัว…” ตลอดทั้งวัน ส่วนศพของวิบูลย์ ถูกพบในสภาพนั่งตัวตรงอยู่ที่เบาะคนขับราวกับกำลังขับรถอยู่ตามปกติ
สิ่งที่สยองขวัญที่สุดจนทำให้ตำรวจแทบจะทิ้งงานก็คือ: ศีรษะของวิบูลย์หายสาบสูญไปโดยไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก แต่บนบ่าของเขากลับมี ศีรษะที่เน่าเปื่อย ของเหยื่อเมื่อ 10 ปีก่อน มาติดตั้งเชื่อมต่อเข้ากับเส้นเลือดของวิบูลย์อย่างแน่นหนา ผีร้ายตัวนั้นได้บรรลุความตั้งใจของมันแล้ว นั่นคือการเอาหัวใหม่ที่สดใสของวิบูลย์ไปใช้ แล้วทิ้งหัวเก่าที่เน่าเหม็นไว้ให้กับวิบูลย์แทน…
Leave a Comment