Napangiti na lamang si Ariela Salvador nang magsimulang tumugtog ang musikang pangkasal sa loob ng napakalaking katedral. Ang bawat nota ng organo ay tila ba humahaplos sa kanyang puso, isang hudyat na hinihintay niya sa loob ng napakahabang panahon. Sa bawat paghakbang niya sa ibabaw ng pulang alpombra, nararamdaman niya ang bigat ng kanyang sariling katawan, ngunit sa pagkakataong ito, hindi niya iyon ipinagkait sa sarili bilang isang kapintasan. Ito na ang katuparan ng kanyang mga pangarap—ang maging legal na asawa ni Jerome Samonte, ang maging opisyal na Miss Samonte. Sinasabi ng marami na ang kasal ang pinakasagradong bagay na mangyayari sa buhay ng isang babae. At ngayon, narito na siya, naglalakad patungo sa lalaking pinapangarap niya simula pa noong bata sila.
Si Jerome ay anak ng matalik na kaibigan at ka-business partner ng kanyang yumaong amang si Donald Salvador. Sa totoo lang, kung babalikan ang nakaraan, halos hindi siya tinitingnan o pinapansin ni Jerome noong una. Paano nga naman siya mapapansin ng isang napakagwapong lalaki na tinitingala sa campus? Si Ariela ay malayo sa pamantayan ng magandang babae. Siya ay may maitim na balat, makakapal at magkakadikit na kilay, bilog at malalalim na itim na mata, at isang malaking ilong na madalas na kantyawan ng mga kaklase niya noon na mukhang isang malaking pigsa kung wala lamang itong dalawang malalaking butas sa gitna. Ang kanyang mga labi ay madalas ding tawaging labi ng barracuda dahil sa kakaibang hugis nito. Higit sa lahat, taglay niya ang isang napakatabang katawan dahil sa labis na pagmamahal sa mga matatamis na pagkain tulad ng chocolate cakes at iba’t ibang uri ng ice cream. Wala siyang pakialam kung tawagin man siyang dambuhalang baboy ramo ng buong mundo, basta’t ang alam niya, tapat siyang minamahal ng kanyang pamilya, ng kanyang kaibigan, at ngayon, ng kanyang mapapangasawa.
Nagsimulang maging malapit ang loob nila ni Jerome noong palagi niya itong tinutulungan pagdating sa mga usaping pang-negosyo. Kasa-kasama si Ariela ng kanyang amang si Donald sa bawat family business ventures dahil siya ang nag-iisang tagapagmana ng napakalaking Salvador Ventures Association, isang matagumpay na business organization. Dahil hindi marunong at walang alam sa patakbo ng kalakal si Jerome, si Ariela ang naging utak sa likod ng mga matatagumpay na proyekto nito. Subalit mahigpit na tinutulan ng kanyang ama noon ang kanilang relasyon. Sariwa pa sa kanyang memorya ang mga salita ng kanyang Daddy Donald: “Ang batang iyan ay isang walang kwentang nilalang, Ariela. Hindi ko kayang makita ang sarili kong anak na ihuhulog ang kanyang sariling mga paa sa pinakamalalim na hukay. Layuan mo ang lalaking iyan.”
Sumilay ang isang matamis na ngiti sa mga labi ni Ariela habang naaalala ang higpit ng kanyang ama noon. Nag-hire pa ito ng kung sino-sinong bodyguard para lamang bantayan ang bawat kilos niya at tiyaking hindi makakalapit si Jerome. Ngunit sa kabila ng lahat ng harang, naroon ang kanyang matalik na kaibigan na si Tanya Marquez upang gumawa ng paraan. Si Tanya ang kanyang “best among the best friends,” ang anak ng kanyang Yaya Carmen na napakatagal nang naninilbihan sa pamilya Salvador bilang personal na tagapangalaga ng prinsesa ng mga Salvador. Naging tagapagtanggol ni Ariela si Tanya simula pa noong high school laban sa mga mapang-aping kaklase.
Habang dahan-dahang lumalapit si Ariela sa altar kung saan naghihintay ang nakangiting si Jerome na mukhang prinsipe sa kanyang itim na toksido, napadako ang kanyang tingin sa gilid. Doon ay nakatayo ang kanyang bodyguard na si Raymond Falcon. Bakit ganoon ang hitsura nito? Mukha itong sinakluban ng langit at lupa, at ang mga mata nito ay nakatitig sa kanya nang may kakaibang bigat at lungkot. Ang kapal talaga ng mukha ng lalaking ito, wika ni Ariela sa kanyang sarili. Bigla niyang naalala kung bakit labis ang kanyang inis kay Raymond. Si Raymond ay anak ng mangingisda mula sa isang malalayong isla sa dulo ng El Puerto, na matalik na kaibigan ng kanyang ama. Pinag-aral ito ng kanyang Daddy Donald sa kursong criminology hanggang sa makapasa ito sa Naplecom examination nang may mataas na marka. Matalino at matikas si Raymond, ngunit laking pagkabigo ni Ariela nang matapos nitong pumasa ay nag-apply agad itong bodyguard niya sa halip na pumasok sa kapulisan. Pasikat ito sa kanyang ama at laging nakabantay sa kanya na tila isang anino.
Hindi makakalimutan ni Ariela ang isang gabi bago mamatay ang kanyang ama, narinig niyang nag-uusap si Raymond at ang kanyang Daddy Donald sa library. “Uncle, totoo po ang lahat ng sinasabi ko. Hindi po ako gumagawa ng kwento para lamang makuha ang pabor ninyo. Kaso, matagal ko na pong gusto si Ariela. Narinig ko po mismo ang balak nila,” ang wika ni Raymond noon. Napatakip si Ariela sa kanyang bibig nang marinig iyon. Paano nagkaroon ng lakas ng loob ang isang dukhang bodyguard na magkagusto sa kanya gayong alam nitong may boyfriend na siya? Kung ikukumpara kay Jerome, napakalayo ng hitsura ni Raymond. Bagamat gwapo rin si Raymond, may magandang tindig, at alam ng lahat sa campus na isa itong heartbreaker sa business department, para kay Ariela ay wala pa ring hihigit kay Jerome.
Naalala rin niya ang insidente noong college days nila sa business department. Nagdaos ng isang surprise party ang mga kaklase niya para sa kanyang kaarawan sa tabi ng school swimming pool. Nakatayo si Ariela sa dulo ng isang diving board na may taas na sampung talampakan. Alam ng lahat na hindi siya marunong lumangoy, ngunit biniro siya ng mga kaklase na kung mahal talaga siya ni Jerome, tatalon siya at ililigtas siya nito. “Hey, wake up girl! Hindi kayo bagay ni Jerome. Sino ang magbabalak na magligtas sa iyo? Hindi ka kayang buhatin ni Jerome, ano ka, sinwerte?” kantiyaw ng mga kaklase niya. Ngunit bumulong sa kanya si Tanya, “Sister dear, ito ang pagkakataon mong patunayan sa kanila na mahal ka ni Jerome. Don’t worry, I’ll back you up.”
Sa takot at kaba, nangangatog ang mga tuhod ni Ariela habang nakatitig sa malalim na tubig. Biglang narinig ang isang malakas na sigaw mula sa malayo. “Hoy baboy ramo, tanga ka ba? Bumaba ka nga diyan!” Si Raymond iyon, tumatakbo patungo sa kanya habang hingal na hingal. Sa gulat ni Ariela ay nawalan siya ng konsentrasyon, nadulas ang kanyang mga paa sa basang ibabaw ng diving board, at tuluyan siyang nahulog sa sampung talampakang lalim ng pool. Narinig niya ang pagsinghap ng mga tao.
“Hay naku, tanga ba siya?” inis na hiyaw ni Jerome sa gilid ng pool, tila nahihiya sa ginawa ng kanyang girlfriend habang inuulanan ng tukso ng mga tao. “Jerome, ano ka ba? Iligtas mo siya!” puno ng pag-aalalang sigaw ni Tanya habang nakikita si Ariela na kumakawag-kawag at unti-unting lumulubog. “Pasensya na, hindi ako marunong lumangoy eh!” natatarantang wika ni Jerome sabay kamot sa ulo.
Sa gitna ng kaguluhan, isang matitigas na bisig ang humila kay Jerome papalayo. Nagsalubong ang galit na mga mata ni Raymond at Jerome. “Yari ka sa akin kapag may nangyaring masama kay Yela!” maangas na wika ni Raymond habang mabilis na hinubad ang kanyang pantalon at puting t-shirt, na naiwan na lamang sa kanyang boxer shorts. Nagsipasinghap ang mga kababaihan sa ganda ng katawan at kakisigan ni Raymond. Tumalon si Raymond sa pool at sinisid ang lumubog na si Ariela.
Sa ilalim ng tubig, naramdaman ni Ariela ang matinding pulikat sa kanyang binti. Pakiramdam niya ay nauubusan na siya ng hangin, nagdidilim ang kanyang paningin, at bago siya tuluyang mawalan ng malay, naramdaman niya ang isang malakas na bisig na yumakap sa kanyang bewang. “Iniligtas niya ako… ang hero ko, si Jerome,” ang huling isip ni Ariela bago siya tuluyang nawalan ng diwa.
Nang muling magkamalay si Ariela sa gilid ng pool, nakita niya ang mukha ni Raymond na puno ng pagsuyo at pag-aalala habang tinatapik ang kanyang pisngi. Nagsialisan na ang mga kaklase dahil dumating ang swimming instructor na galit na galit dahil anak ng may-ari ng unibersidad ang nahulog. Dahil hindi pa rin humihinga nang maayos si Ariela, inihanda ni Raymond ang sarili para sa isang mouth-to-mouth resuscitation. Pagkatapos ng ilang buga ng hangin, naisuka ni Ariela ang tubig. Ngunit sa pagdilat ng kanyang mga mata, sa halip na pasasalamat, isang nakakatulilig na sampal ang idinapo niya sa pisngi ni Raymond.
“Yela, how dare you to slap me?” hiyaw ni Raymond. “Sinamantala mo ako! Hinalikan mo ako!” naniningkit ang mga mata ni Ariela habang nag-iinit ang kanyang pisngi dahil naramdaman niya ang mainit na labi nito. Iyon ang kanyang itinuturing na first kiss. “Tanga ka ba talaga, Yela? O sadyang bobo ka lang? I’m not kissing you, no! It’s a mouth-to-mouth resuscitation dahil hindi ka na humihinga, tanga ka!” galit na sagot ng bodyguard. Nag-init ang mga mata ni Ariela sa sakit. Kung ibang tao ang tumawag sa kanyang baboy ramo ay ayos lang, ngunit kapag galing sa dukhang ito, tila nadudurog ang kanyang puso.
Akmang tatayo si Ariela upang tumakbo papalayo nang bigla siyang hilahin ni Raymond sa braso. Sa bigat ng kanyang katawan at sa lakas ng impact, nadaganan niya si Raymond at muli silang nahulog sa loob ng pool. Sa pagkakataong ito, sa ilalim ng tubig, hindi na siya hinayaan ni Raymond na makakawag. Ang matitipunong braso nito ay humapit sa kanyang bewang, at ang kanyang mga kamay ay napakapit sa malapad na balikat ng binate. Ramdam niya ang init ng balat nito sa kabila ng lamig ng tubig. Dito ay idilat ni Raymond ang kanyang mga mata, lumapit ang mukha nito, at tuluyang siniil ng isang totoong halik ang mga labi ni Ariela. Napadilat si Ariela, ngunit dahan-dahan ding napapikit habang ninanamnam ang kakaibang sensasyon na ngayon niya lamang naramdaman sa buong buhay niya. Nang umahon sila, binuhat siya nito patungong garahe na walang suot na pampitaas habang hawak ang kanyang kamay.
Balik sa kasalukuyan, naglalakad pa rin si Ariela patungo sa altar, ngunit ang alaala ng halik na iyon mula sa kanyang walang hiyang bodyguard ay nagpapadala pa rin ng init sa kanyang pisngi. Biglang natigil ang kanyang pag-iisip nang magkagulo sa unahan ng simbahan. Si Raymond, na kanina pa nakatitig sa kanya nang may luha sa mga mata, ay mabilis na naglakad patungo sa kanya sa gitna ng aisle. Bago pa man makapagsalita ang sinuman, binuhat siya nito nang pilit sa kanyang mga matitipunong braso at mabilis na naglakad papalabas ng simbahan!
Narinig niya ang galit na sigaw ni Jerome mula sa altar, “Hey mangingisda! Put down my bride! Ano ba, Falcon?!” Ngunit tila bingi si Raymond habang patakbong dinala si Ariela patungo sa naghihintay na bridal car sa labas at isinakay siya sa loob.
Bahagi 2: Ang Babala sa Bridal Car at ang Pagsabog sa Karagatan
“What are you trying to do, Falcon?” galit ngunit may halong pagkalito na tanong ni Ariela habang inaayos ang kanyang nagusot na belo sa loob ng sasakyan. Alam niya sa kanyang sarili na kahit magaspang ang asal ng lalaking ito, hinding-hindi nito magagawang saktan siya physically.
Biglang hinawakan ni Raymond ang dalawa niyang kamay. May mga luha na pumatak mula sa mga mata ng bodyguard. “Huwag kang magpakasal kay Jerome, Yela. Hindi ka niya mahal. Kayamanan mo lang ang habol niya sa iyo,” umiiyak na pakiusap nito.
Natawa nang mapait si Ariela at binawi ang kanyang mga kamay. “Look who is talking. Aren’t you referring to yourself na pera lang ang habol sa akin? Bulyaw mo sa akin na huwag akong magtiwala, pero ikaw ang hindi mapagkakatiwalaan dito!”
“Yela, wala akong pakialam sa pera mo o sa kayamanan ng pamilya mo! Kung may totoong nagmamahal sa iyo nang walang kondisyon, ako iyon at wala nang iba! Mahal na mahal kita, Yela. Bakit ba hindi mo ako magawang paniwalaan? Dahil ba sa mahirap lang ako at anak ng mangingisda? Oo, galit ako sa iyo dahil ang tanga-tanga mo, hindi mo nakikitang niloloko ka lang ni Jerome at ng mga tao sa paligid mo! Pero pakiusap, kahit hindi mo ako mahalin, huwag ka lang magpakasal sa kanya ngayon. Mapapahamak ka!”
Bago pa man makasagot si Ariela, pinindot ni Raymond ang control panel ng sasakyan at itinaas ang mga tinted glass windows upang hindi sila makita ng mga tao mula sa labas na nagsisimula nang magmula sa loob ng simbahan. “Anong ginagawa mo, Falcon?!” natatakot na tanong ng dalaga.
“Makinig ka sa akin, Yela! May relasyon sila… niloloko ka lang nila at may masama silang balak sa iyo sa mismong araw na ito!” patuloy ang pag-iyak ng lalaki. Ngunit umiling si Ariela. “Nababaliw ka na. Kung ano-ano na lang ang pumasok sa utak mo dahil sa selos! You are ruining my wedding day!”
Hindi na natapos ni Ariela ang kanyang sasabihin nang bigla siyang kabigin ni Raymond at muling siniil ng isang matindi at mapusok na halik sa mga labi. Sinubukan siyang itulak ni Ariela, ngunit ang mga braso nito ay tila bakal na nakapulupot sa kanyang bewang. Sa gitna ng halik, naramdaman niya ang mga basang luha ni Raymond na dumampi sa kanyang pisngi, at unti-unti, tila natunaw ang lahat ng galit at inis sa kanyang puso. Ang sensasyong iyon ay hindi niya kailanman naramdaman kay Jerome. Tumugon siya sa halik, hinawakan ang batok ng binata, at hinayaan ang sarili na matangay sa huling pagkakataon bago siya tuluyang maitali bilang asawa ng ibang lalaki.
Isang malakas na katok sa bintana ng kotse ang nagpabalik sa kanila sa realidad. “Sweetie! Sweetie, anong ginagawa ng lalaking iyan sa iyo? Walanghiya ka, ilabas mo ang asawa ko!” sigaw ni Jerome mula sa labas. Nagmamadaling itinulak ni Ariela si Raymond, inayos ang sarili, at binuksan ang pinto.
“Yela, pakiusap…” huling habol ni Raymond habang hinahawakan ang kanyang braso, ngunit marahas siyang hinablot ni Jerome papalabas. “Falcon, alam namin na pera lang ang habol mo kay Yela! Hindi ka ba nahihiya? Isang hamak na mangingisda na binihisan lang ni Tito Donald! Wala ka bang utang na loob?” galit na asik ni Jerome. Nagulat si Ariela; ngayon lamang niya narinig na magsalita nang ganoon kagaspang ang kanyang kasintahan.
Biglang itinulak ni Jerome si Ariela pabalik sa loob ng kotse at hinarap si Raymond, sabay suntok nang malakas sa mukha ng bodyguard. Hindi lumaban si Raymond. Hinayaan niya lang na dumanak ang dugo sa kanyang labi at sumabog ang kanyang kilay habang nakatitig pa rin kay Ariela nang may pagsusumamo. “Sweetie, stop it!” pakiusap ni Ariela habang niyayakap ang likod ni Jerome mula sa likuran upang patigilin ito.
“Rey, umalis ka na! Umalis ka na, ano ba!” sigaw ni Ariela na may halong awa sa kanyang puso para sa bodyguard. Alam niyang mabuting tao si Raymond, ngunit hindi niya maaaring talikuran ang kanyang kasal. “Sumama ka sa akin, Yela…” huling wika ni Raymond habang pinapahiran ang dugo sa kanyang labi.
“Raymond, nababaliw ka na ba? Hindi kita mahal at alam mo iyan! Si Jerome ang mahal ko. Know your place, isa ka lang bodyguard na binabayaran ng pamilya ko. Anong ipapakain mo sa akin kung magiging tayo? Isda sa umaga, tanghali, at gabi?” Masakit ang mga salitang binitawan ni Ariela, ngunit kailangan niya itong gawin upang lumayo na ang binata. Napangisi si Jerome at hinapit si Ariela. “That’s my good girl. Let’s go sweetie, we are late for our wedding.” Inakay ni Jerome si Ariela pabalik sa simbahan matapos itong halikan sa noo at tapunan ng masamang tingin si Raymond na naiwan sa labas na tahimik na lumuluha. Habang naglalakad, nakita ni Ariela si Tanya na dumaan sa tabi ni Raymond at tiningnan ito nang may pang-uuyam bago sumunod sa loob.
Matapos ang naantalang seremonya, natapos din ang kasal. Dumiretso ang lahat sa hotel para sa reception. Si Ariela ang pinakamasayang babae habang kinukuhanan sila ng larawan ng mga bisita, ngunit may kakaibang kirot sa kanyang puso nang mapansing wala na si Raymond sa paligid. Napahawak siya sa kanyang mga labi; bakit tila may kiliti pa rin siyang nararamdaman tuwing naaalala ang halik ng kanyang bodyguard?
“Congratulations on your wedding, beshy! I’m so happy for you,” bati ni Tanya sabay yakap sa kanya. “Besh, naihanda ko na ang lahat para sa honeymoon ninyo. Isang linggong bakasyon sa yate. Don’t worry, ako na ang bahala sa kumpanya habang wala ka.” Laking pasalamat ni Ariela dahil laging nandiyan si Tanya para sa kanya, kaya naman buong-buo ang tiwala niya rito.
Nang hapon ding iyon, sumakay na sila ni Jerome sa sasakyan patungong pier kung saan naghihintay ang marangyang yate ng pamilya Salvador. Tahimik si Jerome habang nagmamaneho at nakatitig sa daan. “Sweetie, may problema ba?” tanong ni Ariela. Bahagyang ngumiti si Jerome ngunit umiwas ng tingin. “Nag-aalala lang ako dahil isang linggo tayong mawawala at si Tanya lang ang naiwan sa kumpanya. You know, I don’t trust that girl entirely pagdating sa malalaking desisyon.”
“Sweetie, matagal ko nang kaibigan si Tanya at pinagkakatiwalaan ko siya. At huwag kang mag-alala, nariyan naman si Attorney Sanya Ramirez, ang pinsan ko, para gabayan siya. Araw-araw kong kakamustahin ang kumpanya,” sagot ni Ariela sabay sandal sa balikat ni Jerome, iniisip kung gaano siya kaswerte sa lalaking ito na nanatili sa tabi niya noong mamatay ang kanyang amang si Donald.
Nakarating sila sa pier at inalalayan siya ni Jerome paakyat sa yate. Ang asawa niya ang magpapatakbo nito dahil gusto raw nito na sila lamang dalawa ang magkasama nang walang ibang istorbo. “Sweetie, magbihis ka muna sa cabin natin sa rooftop. Maghahanda lang ako ng pagkain at inumin para sa atin,” masuyong wika ni Jerome.
Masayang umakyat si Ariela sa kanilang cabin. Ngunit pagkabukas niya ng pinto, may isang maliit na papel ang nalaglag mula sa itaas ng pinto. Binuksan niya ito at binasa ang nakasulat: “Yela, don’t drink anything na ibibigay sa iyo ni Jerome.”
Kinabahan si Ariela. Alam ng kanyang puso kung kanino galing ang sulat na iyon—kay Raymond. Ibig sabihin, nakapasok si Raymond sa yate bago sila dumating. Bakit patuloy itong nagbibigay ng babala?
Samantala, sa ibabang bahagi ng yate, hawak ni Jerome ang kanyang telepono habang nanginginig ang kanyang mga kamay. “Baby, hindi ko kaya ito. Yes, hindi ko mahal si Ariela, pero hindi ko kayang pumatay ng tao. Baka may ibang paraan pa tayo para makuha ang kumpanya,” pakiusap niya sa kausap sa kabilang linya.
Isang matalim na boses ng babae ang sumagot mula sa telepono—si Tanya. “Whatever, Jerome! Kung hindi mo gagawin iyan ngayon, mawawala ako sa buhay mo at sa anak na dinadala ko! Kay tagal nating nagtiis habang tinitingnan mo ang nakakadiring mukha ng baboy ramong iyan at ang maitim niyang balat na parang carbon! Ngayong patay na si Donald at nasa atin na ang pagkakataon, aatras ka pa? Tandaan mo, 6:30 ng gabi ay sasabog ang yateng iyan. Siguraduhin mong nakainom siya ng pampatulog at nakalayo ka na bago sumapit ang oras!” Patay ang linya.
Tumingin si Jerome sa kanyang relo. Alas-kwatro na ng hapon. Kailangan niya nang kumilos kung ayaw niyang mamatay kasama ang kanyang pekeng asawa.
Bahagi 3: Ang Lason sa Baso at ang Kamatayan ng Yate
Niluwagan ni Jerome ang kanyang kurbata habang pilit na pinapakalma ang sarili. Narinig niya ang mga hakbang pababa mula sa hagdanan ng cabin. Nang lumingon siya, muntik na niyang maibuga ang alak na kanyang iniinom. Si Ariela ay nakasuot ng isang maikli at manipis na kulay pink na nightgown—isang regalo mula kay Tanya na sinabi nitong suotin niya para sa kanilang unang gabi bilang mag-asawa. Para kay Jerome, ang hitsura ni Ariela sa suot na iyon ay lalong nagpatindi sa kanyang pandidiri. Ang matabang katawan nito at maitim na balat ay tila ba isang parusa sa kanyang mga mata, malayo sa maputi, makinis, at seksing katawan ni Tanya na matagal na niyang inaangkin sa lihim.
“Hi sweetie,” nahihiyang bati ni Ariela habang lumalapit sa kanyang asawa, umaasa na magiging perpekto ang kanilang unang gabi. Napangisi nang palihim si Jerome sa kanyang isipan. Konting tiis na lamang, matatapos na rin ang kalbaryo ko sa babaeng ito, wika niya sa sarili.
“Um, sweetie, bakit ganyan ang suot mo?” nag-atubiling tanong ni Jerome sabay kamot sa ulo at pag-iwas ng tingin. “Hindi ba bagay sa akin, sweetie? It’s our first night, kaya naisip ko na…” Hindi na natapos ni Ariela ang kanyang sasabihin nang lumapit siya at niyakap si Jerome sa leeg, sabay bulong ng “I love you, sweetie” sa kanyang tenga. Kinilabutan si Jerome sa pandidiri ngunit pilit na ngumiti.
“Um, sweetie, let’s take it slowly. Maaga pa naman at sa totoo lang, nagugutom ako. Kanina pa kita inaantay,” wika ni Jerome habang dahan-dahang inilalayo ang katawan ni Ariela sa kanya sa pamamagitan ng paghawak sa kanyang bewang. Inakay niya ito sa hapag-kainan kung saan nakahanda ang mga paboritong pagkain ng dalaga—mga matatamis na cake, pastries, at mga matatabang ulam.
Natuwa naman si Ariela dahil sa pagiging maalalahanin ng kanyang asawa. Tuwing kumakain sila, lagi nitong inihahanda ang lahat ng bawal sa kanya. Bigla niyang naalala ang kanyang bodyguard na si Raymond. Kabaligtaran si Raymond kay Jerome; kapag si Raymond ang kasama niya, lagi siyang pinipilit nitong kumain ng mga gulay at prutas, at madalas siyang takutin na mamamatay nang maaga sa high cholesterol kung hindi magbabago ng lifestyle. Pinipilit pa siya nitong mag-mountain hiking araw-araw na halos ikamatay niya sa pagod. Noong mga panahon na iyon, galit na galit siya kay Raymond dahil sa pakialamero ito, habang si Jerome naman ay hinahayaan lang siyang kumain ng kahit ano.
“Here’s your drink, sweetie,” nakangiting saad ni Jerome sabay abot ng isang kopa ng red wine na hinaluan niya ng napakalakas na dosis ng pampatulog.
Kinuha ni Ariela ang baso. Akmang iinumin na niya ito nang biglang sumagi sa kanyang isip ang sulat na iniwan ni Raymond sa pinto: “Don’t drink anything na ibibigay sa iyo ni Jerome.” Natigilan ang dalaga, hawak ang kopa malapit sa kanyang labi. Tinitigan niya si Jerome. Napansin niya ang maliliit na butil ng pawis sa noo ng asawa at ang bahagyang panginginig ng mga daliri nito.
“May problema ba, sweetie? Bakit hindi mo tinutuloy ang pag-inom?” tanong ni Jerome, pilit na pinapanatili ang lambing sa boses ngunit may halong takot sa kanyang mga mata.
Inisip ni Ariela na baka dala lamang ng labis na selos ang babala ni Raymond upang sirain ang gabi nila. Nagtiwala siya sa lalaking pinangarap niya sa loob ng maraming taon. “Wala naman, sweetie. I love you,” sagot niya, at sa isang lagukan ay inubos ang laman ng kopa.
Isang matamis na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Jerome nang makitang walang natira sa alak. Lumapit siya kay Ariela, niyakap ito mula sa likod, at hinalikan ito nang matagal sa noo. “Sleep well, sweetie… at huwag ka nang gumising pa. I’m sorry, Ariela, pero ito lang ang tanging paraan para mawala ka sa buhay ko at makuha ko ang lahat ng sa iyo,” bulong ni Jerome sa tenga ng dalaga habang nagsisimula nang bumigat ang mga mata ni Ariela.
Naramdaman ni Ariela ang biglaang pag-ikot ng paligid. Ang kanyang diwa ay unt-unting nilalamon ng dilim. Sa kanyang panlalabong paningin, nakita niya si Jerome na nagmamadaling kumuha ng jacket, lumabas ng cabin, at sumakay sa isang maliit na bangkang demotor na nakatali sa gilid ng yate, bago ito mabilis na pinasibat papalayo sa gitna ng karagatan.
Gusto siyang sigawan ni Ariela, gusto niyang tumayo, ngunit sa bigat ng kanyang katawan ay bumagsak siya sa sahig ng cabin nang may malakas na kalabog. Tumingin siya sa orasan sa pader—alas-sais na ng gabi. Bakit siya iiwan ng kanyang asawa sa kanilang unang gabi? Biglang umalingawngaw sa kanyang utak ang mga salita ni Raymond sa labas ng simbahan: “Yela, niloloko ka lang nila… may masama silang balak sa iyo!” Eksaktong alas-singko y medya, isang nakabibinging pagsabog ang yumanig sa buong karagatan. Ang likurang bahagi ng yate ay sumabog, at sa loob lamang ng ilang sandali, ang makapal na itim na usok at naglalagablab na apoy ay nagsimulang pumasok sa cabin kung saan nakahiga ang walang malay na si Ariela. Sa gitna ng nagdidilim niyang kamalayan, naramdaman niya ang matinding init na dumarapo sa kanyang balat. “Raymond… iligtas mo ako…” ang huling bulong na lumabas sa kanyang mga labi bago siya tuluyang nawalan ng malay.
Mula sa malayo, mabilis na pinatatakbo ni Raymond ang isang hiram na bangkang demotor patungo sa direksyon ng yate. Huli na nang mapilitan niyang aminin ang lalaking binayaran nina Tanya at Jerome na siyang naglagay ng bomba sa yate matapos niya itong abangan sa labas ng simbahan. Nang makita ang malaking apoy sa gitna ng dagat, pumatak ang mga luha ni Raymond. “Yela! Pakiusap, mabuhay ka! Narito na ako!” sigaw niya sabay talon sa malamig na tubig at mabilis na lumangoy patungo sa nasusunog na yate, handang isakripisyo ang sariling buhay para sa babaeng itinatangi ng kanyang puso.
Bahagi 4: Ang Sunog na Mukha at ang Lihim na Alyansa
Ang lakas ng impact ng pangalawang pagsabog mula sa tangke ng LPG ng yate ay nagpatilapon kay Raymond sa tubig-dagat. Nakaramdam siya ng matinding pagkahilo at pansamantalang nawalan ng pandinig, ngunit pilit niyang idinilat ang kanyang mga mata sa gitna ng mausok na ibabaw ng dagat. Doon, sa gitna ng mga lumulutang na labi ng nawasak na yate, nakita niya ang isang surfing board na nakataob, at sa ibabaw nito ay may isang katawan na nakadapa.
“Yela!” buong lakas na nilangoy ni Raymond ang distansya hanggang sa marating ang surfing board. Nang baligtarin niya ang katawan, napasinghap siya sa matinding habag at galit. Ang halos buong katawan ni Ariela ay nagtamo ng matitinding sunog, at maging ang kanyang mukha na dati nang pinagtatawanan ng marami ay halos matupok na rin ng apoy, nag-iwan ng magaspang at nangingitim na balat. Hindi inala ni Raymond ang panganib; isinakay niya si Ariela sa kanyang bangka at mabilis na dinala sa isang pribado at lihim na ospital sa lungsod upang hindi sila matunton nina Jerome.
Makalipas ang dalawang araw, dahan-dahang idinilat ni Ariela ang kanyang mga mata sa loob ng isang tahimik na silid sa ospital. Ang buong katawan niya ay nakabalot sa benda, at ang bawat bahagyang pagkilos ay nagdudulot ng tila ba sinusunog na sakit. Napatingin siya sa tabi ng kanyang kama; doon ay nakaupo si Raymond na may mga s’werong nakakabit din sa braso dahil sa mga natamong sugat sa pagsabog, ngunit mahimbing itong natutulog dahil sa pagod.
Naalala ni Ariela ang lahat. Bago sumabog ang yate, nagawa niyang gamitin ang matalas na pendant ng kwintas na hugis pana at palaso—ang mismong regalo sa kanya ni Raymond—upang sugatan ang kanyang sariling braso para labanan ang antok mula sa lason ni Jerome. Gumapang siya sa sahig habang nasusunog ang paligid hanggang sa may bumagsak na surfing board mula sa rooftop deck, na siyang naging salbabida niya nang tumilapon siya sa dagat dahil sa pagsabog ng LPG. Napahawak si Ariela sa kanyang mukha, at nang maramdaman ang kagaspangan ng balat na walang pakiramdam, pumatak ang kanyang mga luha. Ang kanyang mukha ay tuluyan nang nasira.
Biglang bumukas ang pinto ng silid at pumasok si Attorney Sanya Ramirez, ang kanyang pinsan. “Ariela! Salamat sa Diyos at nagising ka na rin!” nagmamadaling lumapit si Sanya at niyakap siya nang mag-ingat. “Tinawagan ako ni Raymond dalawang araw na ang nakakaraan. Sinabi niya sa akin ang lahat ng nangyari at kung paano ka niya iniligtas sa baybayin. Ang walang hiyang Jerome na iyan at ang kaibigan mong si Tanya, magbabayad sila sa ginawa nila sa iyo!”
“Anong… anong nangyari sa kanila?” mahinang tanong ni Ariela, hirap sa pagsasalita dahil sa natuyong lalamunan.
“Pinadakip ko na sila sa mga pulis noong isang araw pa dahil sila ang pangunahing suspect sa pagsabog ng yate,” sagot ni Sanya nang may galit.
Biglang gumalaw si Raymond mula sa kanyang higaan at dahan-dahang umupo, isinandig ang ulo sa headboard. “Wag muna… palabasin mo mola sila sa kulungan, Attorney,” seryosong wika ni Raymond habang nakapikit pa rin ang mga mata.
Napakunot ang noo ni Ariela at Sanya. “Ah, anong ibig mong sabihin, Falcon? Bakit natin sila palalabasin?” tanong ni Ariela.
“Wala pa tayong sapat at matibay na ebidensya laban sa kanila sa korte para sa attempted murder. Kung ikukulong natin sila ngayon, mabilis din silang makakalabas sa tulong ng mga mamahaling abogado gamit ang pera mo,” paliwanag ni Raymond habang dahan-dahang idinedilat ang kanyang malalalim na kayumangging mga mata. “Palabasin mo sila ng sa gayon ay isipin nilang patay ka na talaga at naging matagumpay ang plano nila. Doon sila magsisimulang kumilos ayon sa kanilang susunod na balak, at doon natin makukuha ang lahat ng ebidensyang kailangan natin para mabulok sila sa kulungan habambuhay.”
“Hindi ba sinabi mo sa akin na nahuli mo ang taong inutusan nilang maglagay ng bomba sa yate?” tanong ni Sanya.
“Pinatay ko na,” malamig na sagot ni Raymond. “Binaril ko sa ulo matapos niyang sabihin sa akin na sasabog ang bomba sa loob ng dalawampung minuto at ayaw niyang sabihin kung nasaan ang yate. Wala akong oras para magmakaawa sa kanya noong mga sandaling iyon dahil buhay mo ang nakataya, Yela.”
Napatanga si Ariela sa narinig. Alam niyang suplado at matapang ang kanyang bodyguard, ngunit hindi niya akalain na makakagawa ito ng ganoong bagay—ang pumatay ng tao—para lamang sa kanyang kaligtasan.
“Kaya ito ang plano natin,” patuloy ni Raymond, sabay talikod sa kanila. “Magpalabas tayo ng balita na natagpuan na ang isang sunog na bangkay sa dagat at sabihing si Ariela Salvador iyon. Bibili tayo ng bangkay mula sa morge para itugma sa ulat ng coast guard. Sa ganitong paraan, magdiriwang sila at sisimulan na ni Jerome na kunin at ilipat sa pangalan niya ang lahat ng ari-arian mo. At doon natin sila huhulihin.”
Sumang-ayon si Sanya at agad na umalis upang ayusin ang legal na proseso at ang pekeng pagkakakilanlan ng bangkay. Nang maiwan silang dalawa sa silid, tumingin si Ariela kay Raymond. “Bakit mo ito ginagawa para sa akin, Raymond? Sigurado ka ba talaga na magagawa sa akin ni Jerome at Tanya ito? Matagal ko silang kasama… baka nagkakamali ka lang ng hinala.”
Biglang bumangon si Raymond mula sa kanyang kama, lumapit kay Ariela nang may nagbabagang mga mata na puno ng galit at sakit. “Kailan ka ba magigising sa katangahan mo, baboy ramo ka?! Muntik ka nang mamatay! Pagkatapos nito, sasabihin mo pa rin na baka nagkakamali ako? Sige, tingnan natin kung gaano ka kamahal ng Jerome mo kapag nalaman niyang wala ka na!” Bulyaw nito bago marahas na tumalikod at hindi na muling kinausap ang dalaga sa buong magdamag.
Bahagi 5: Ang Masakit na Katotohanan sa Likod ng Maskara
Lumipas ang tatlong buwan. Sa tulong ng pera ng pamilya Salvador na palihim na kinuha ni Sanya mula sa isang tagong account, itinago ni Raymond si Ariela sa isang malaking bahay na may matataas na bakod sa isang eksklusibong subdivision sa labas ng lungsod. Sa loob ng tatlong buwang iyon, hindi pinayagan ni Raymond na lumabas si Ariela o gumamit ng kahit anong komunikasyon upang matiyak na walang makakaalam na buhay pa ito. Ngunit unti-unti nang nauubos ang pasensya ni Ariela. Sobra na niyang nami-miss ang kanyang buhay, at higit sa lahat, ang kanyang asawa na si Jerome dahil umaasa pa rin ang kanyang puso na baka napilitan lamang ito o may malalim na dahilan sa nangyari.
Isang maagang umaga, habang natutulog pa si Raymond, palihim na tumakas si Ariela sa bahay. Nakatalukbong ang kanyang buong ulo at mukha ng isang makapal na scarf upang itago ang kanyang kahindik-hindik na hitsura. Ang kanyang mukha ay puno ng kulubot at maitim na tissue dahil sa sunog, malayong-layo sa dati niyang hitsura na bagamat pangit ay hindi naman nakatatakot tingnan ngayon. Dumiretso siya sa tapat ng gusali ng Salvador Ventures Association upang abangan si Jerome.
Hindi siya pinapasok ng security guard dahil hindi siya nito kilala at mukha siyang pulube sa kanyang suot. “Sige po, manong, hihintayin ko na lamang po si Sir Jerome ninyo rito sa tabi,” magalang na saad ni Ariela habang nauupo sa gilid ng gilid ng bangketa, tinitiis ang tingin ng mga dumadaang tao.
Makalipas ang isang oras, isang pamilyar na marangyang kotse ang huminto sa tapat ng kumpanya—ang sarili niyang kotse na madalas gamitin ni Jerome noon. Tumibok nang napakabilis ang puso ni Ariela. Nakita niyang bumaba si Jerome na mukhang napakasaya at mas lalong naging makisig. Akmang tatayo na si Ariela upang lumapit at tawagin ito, ngunit natigilan siya nang makitang umikot si Jerome sa kabilang pinto ng kotse at pinagbuksan ang pasahero.
Iniluwa ng kotse si Tanya. At sa tapat mismo ng kumpanya, sa harap ng maraming tao, niyakap ni Jerome si Tanya sa bewang at hinalikan ito nang matagal sa mga labi. Parang dinurog ng isang dambuhalang bato ang puso ni Ariela sa kanyang nakita. Ang kanyang mga mata ay nanlaki habang ang luha ay nagsisimulang umagos sa loob ng kanyang scarf.
Naglakad ang dalawa patungo sa pasukan ng gusali, ngunit natigilan si Tanya nang makita si Ariela na nakaupo sa sahig at umiiyak. “Hoy pulube! Umalis ka nga diyan sa daan! Madudumihan mo ang building namin!” sigaw ni Tanya habang lumalapit, sabay dukot ng dalawang libong piso mula sa kanyang mamahaling bag at itinapon ito sa mukha ni Ariela. “Heto, umalis ka na, ayokong makita ka ng mga business partners namin dahil nakakasira ka sa imahe ng kumpanya!”
Napatingin si Ariela sa itaas ng gusali. Doon niya napansin na pinalitan na pala ang malaking signage ng kumpanya. Wala na ang Salvador Ventures Association. Ang nakasulat na doon ay Samonte Ventures Association. Tuluyan nang inangkin ng kanyang asawa ang kanyang kumpanya.
“Baby, let’s go na sa loob. Hinihintay na tayo ng board members,” masuyong wika ni Jerome habang muling hinahapit si Tanya sa balakang at palihim na hinahalikan ito sa tenga habang naglalakad pumasok. “Ang lalandi…” bulong ni Ariela sa kanyang sarili habang ang matinding poot at penididiri ay nagsisimulang mapalit sa kanyang pagmamahal. Ngayon ay napatunayan na niya ang lahat. Tama si Raymond. Niloko lang siya ng mga taong itinuring niyang mundo.
Akmang tatayo si Ariela upang habulin si Tanya at saktan ito nang biglang may isang malakas na bisig ang yumakap sa kanya mula sa likod at binuhat siya papalayo. Si Raymond iyon, na nakasuot ng isang pormal na office suit. Mabilis siyang isinakay nito sa loob ng kotse at pinaharurot ito papalayo bago pa sila mapansin ng iba.
“Stop staring at me, Baboy Ramo,” malamig na wika ni Raymond habang nagmamaneho, ngunit may halong pag-aalala sa boses. “Sinabi ko na sa iyo na huwag kang pumunta rito dahil kami na ni Sanya ang bahala sa lahat. Ayokong makita mo sila dahil alam kong masasaktan ka lang nang ganito. Pero ang tigas ng ulo mo, kailan mo ba matatanggap na hindi ka mahal ni Jerome at ginamit ka lang niya?”
Hindi sumagot si Ariela. Sa halip, nagsimula siyang tumawa—isang mapait at malutong na tawa na kalaunan ay naging isang napakalakas na hagulgol ng iyak habang nakatitig sa bintana, pinagmamasdan ang lungsod na unti-unting lumiliit habang umaakyat ang sasakyan sa isang mataas na bahagi ng bulubundukin. “Ang tanga ko… ang tanga-tanga ko, Raymond! Pera ko lang pala ang habol nila!” sigaw niya habang hinahampas ang dashboard.
Itinigil ni Raymond ang sasakyan sa tuktok ng bundok sa ilalim ng isang malaking punong kahoy kung saan malamig ang simoy ng hangin. Lumabas siya, pinagbuksan si Ariela, at kinaladkad ito papalabas. “Ilabas mo ang lahat ng sama ng loob mo rito, Yela! Sumigaw ka kung gusto mong sumigaw! Bugbugin mo ako kung gusto mo! Pero pagkatapos nito, ihanda mo ang sarili mo dahil bukas na bukas, lalabanan natin sila at kukunin natin ang lahat ng sa iyo!”
Napasandal si Ariela sa puno at napaiyak nang lalo, hindi dahil sa kataksilan nina Jerome, kundi dahil sa lalaking nasa harap niya na hindi siya iniwan sa kabila ng lahat ng kanyang panlalait noon. “Bakit ka pa narito, Raymond? Wala na akong pera, wala na akong kumpanya, hindi na kita mababayaran! Bakit hindi mo na lang ako iwanan?!”
Biglang hinablot ni Raymond ang scarf sa kanyang mukha. Tinitigan niya ang sunog at nasirang mukha ng dalaga nang walang kahit anong bakas ng pandidiri, kundi puro pagmamahal. Hinawakan niya ang matabang pisngi nito at bigla siyang hinalikan nang buong pagsuyo sa mga labi.
“Hinding-hindi ko gagawin iyan dahil mahal kita, Yela. Kahit ano pa ang hitsura mo, wala akong pakialam. Hindi ang mukha mo ang minahal ko, kundi ikaw bilang si Ariela,” bulong ni Raymond matapos ang halik habang pinapahiran ang mga luha sa mata ng dalaga. Sa sandaling iyon, natuklasan din ni Ariela mula kay Sanya na ang pagkahulog at pagkamatay ng kanyang Daddy Donald sa isang aksidente sa kotse noon ay kagagawan din pala ni Tanya, na siyang nagtanggal ng brake ng sasakyan nito ayon sa nakuhang CCTV footage ni Raymond matapos ang mahabang imbestigasyon. Ang poot sa puso ni Ariela ay tuluyan nang nag-alab. Oras na para sa kanyang pagbabalik.
Bahagi 6: Ang Bagong Mukha at ang Pagbabalik ng Tunay na May-ari
Kinabukasan, dinala ni Raymond si Ariela sa isang sikat at premyadong plastic surgeon sa lungsod. Bagamat nagtataka si Ariela, hindi na siya nagprotesta. Nang makaharap nila ang doktor, tumingin si Raymond sa kanya. “Mamili ka, Yela. Dati mong mukha o isang bagong mukha ang gusto mong gawin ng doktor para sa iyo?”
Matagal na napatitig si Ariela sa mga larawan sa harapan niya. Sa huli, nagdesisyon siya. Matapos ang ilang linggong serye ng matatagumpay na operasyon, dumating ang araw na tatanggalin na ang mga benda sa kanyang mukha. Kinakabahan si Raymond habang naghihintay sa labas ng silid. Nang tuluyan nang maalis ang huling balot ng benda at lumabas ang doktor, dahan-dahang pumasok si Raymond.
Napatulala ang bodyguard. Wala na ang mga sunog na balat sa mukha ni Ariela. Ang kanyang balat ay bumalik sa pagiging makinis, at bagamat nanatili ang kanyang morenang kulay, napakalambot nito tingnan. Ngunit ang lalong ikinagulat ni Raymond ay walang binago si Ariela sa kanyang orihinal na features—ang kanyang makakapal na kilay, bilog na mata, at orihinal na hugis ng ilong at labi ay naroon pa rin. Pinatanggal niya lamang ang mga bakas ng sunog. Para kay Raymond, ang dalaga ay nanatiling ang Ariela na matagal na niyang minamahal.
“Yela… I miss you,” masuyong wika ni Raymond habang lumalapit at bigla itong kinabig papalapit sa kanyang katawan, na nagdulot muli ng mabilis na pagtibok ng puso ng dalaga. Umiwas ng tingin si Ariela, ngunit muli siyang siniil ng isang malagablab na halik ni Raymond, isang halik na sa pagkakataong ito ay buong-puso nang tinugon ni Ariela dahil napagtanto niyang mahal na rin niya ang kanyang bodyguard.
“Rey, bakit hindi ka nandidiri sa akin? Pangit ako… napakapangit ko,” umiiyak na wika ni Ariela pagkatapos ng halik.
“Para sa mga mata ko, ikaw ang pinakamaganda sa lahat, Yela. At ipapakita ko sa iyo ang tunay mong kagandahan na hindi mo nakita noon dahil masyado kang naging busy sa pagmamahal sa mga walang kwentang tao,” sagot ni Raymond habang pinapatakan ng halik ang kanyang noo.
Sa sumunod na limang buwan, tinulungan ni Raymond si Ariela na magbago hindi lamang sa hitsura kundi maging sa kanyang kalusugan. Sinimulan nila ang isang mahigpit na healthy lifestyle at disiplina sa pagkain. Pinilit siya ni Raymond na mag-ehersisyo araw-araw, mag-jogging sa loob ng subdivision, at iwasan ang mga matatamis na pagkain. Ang dating timbang ni Ariela na 80 kilograms ay unt-unting bumaba hanggang sa maging 48 kilograms na lamang sa loob ng limang buwan. Ang kanyang matabang katawan ay napalitan ng isang napakahubog at seksing pangangatawan, at sa tulong ng mga branded na skin care at tamang pananamit na binili ni Raymond para sa kanya gamit ang sarili nitong ipon mula sa mga taong pagtatrabaho kay Donald Salvador, lumabas ang isang napakagandang morenang bersyon ni Ariela na walang sinuman ang makakakilala sa unang tingin.
Dumating ang araw ng pagbabalik. Sa loob ng conference room ng Samonte Ventures Association, nagpatawag si Sanya ng isang emergency board meeting. Galit na pumasok si Tanya kasama si Jerome. “Sanya! Para saan ba ito? Isa ka lang namang abogado ng pamilya Salvador at patay na sila! Si Jerome na ang may-ari ng kumpanyang ito!” palahaw ni Tanya.
“Sanya, tigilan mo na ang pag-freeze sa mga bank accounts ng asawa ko at sa finance department ng kumpanya! You’re fired!” galit na sigaw ni Jerome habang pinupukpok ang mesa.
“Hindi ko magagawa ang pag-freeze kung walang permiso mula kay Ariela Salvador, Jerome,” nakangising sagot ni Sanya.
“Niloloko mo ba kami?! Patay na si Ariela!” sigaw ni Jerome.
Biglang bumukas nang malakas ang pinto ng conference room. Pumasok si Raymond na may kasamang isang napakagandang babae na nakakapit sa kanyang braso. Suot nito ang isang marangyang creamy dress na hapit sa kanyang napakaseksing katawan, may makinis na morenang balat, at nakatitig sa kanila nang may matatalim na mga mata. Napaawang ang labi nina Jerome at Tanya; hindi sila makapaniwala sa kanilang nakikita. Bagamat napakaganda at seksi ng babaeng nasa harap nila, ang mga mata nito ay pamilyar—si Ariela Salvador.
Diretsong naupo si Ariela sa upuan ng Chairman—ang dating upuan ng kanyang ama. “I’m so glad that I’m back. Hindi niyo ba ako babatiin, Jerome? Tanya?” malamig na wika ni Ariela, habang si Jerome at Tanya ay napatayo sa matinding gulat at takot na tila ba nakakita ng isang buhay na multo.
Bahagi 7: Ang Altar ng Hustisya at ang Bagong Simula
“B-Beshie… buhay ka?” nauutal na wika ni Tanya habang dahan-dahang lumalapit, sinusubukang yakapin si Ariela upang magkunwari. Ngunit bago pa man siya makalapit, isang napakalakas na sampal ang dumapo sa pisngi ni Tanya mula kay Ariela, na nagpabagsak sa kanya sa sahig.
“Ariela! I’m sorry kung galit ka! Akala kasi namin ay patay ka na kaya kami nagpakasal ni Jerome! Pero handa akong magparaya, lalayo ako!” natatarantang sigaw ni Tanya habang hinahawakan ang kanyang namumulang pisngi.
“Wala akong panahon sa mga drama mo, Tanya! Akala ko ay kaibigan kita, pero isa ka palang ahas na pinatira namin sa aming pamamahay!” bulyaw ni Ariela sabay sipa sa mga gamit sa mesa.
“Sweetie, tama na! Walang kasalanan si Tanya, dalawang buwan siyang buntis sa anak ko!” harang ni Jerome habang sumusugod papalapit, ngunit bago pa man siya makalapit kay Ariela, isang folder ang inihagis ni Ariela sa kanyang mukha. Nagkalat ang mga papeles sa sahig—mga dokumento mula sa korte na nagpapatunay na ang kanilang kasal ay peke at walang bisa dahil sa pekeng pirma at mga falsified documents na ginamit ni Jerome bago pa man ang pagsabog.
“Sweetie, pakiusap, ginawa ko lang naman iyon para protektahan ang interes ng kumpanya nung mawala ka! Mahal na mahal kita, alam mo iyan!” pagmamakaawa ni Jerome habang lumuluhod sa harap ni Ariela, matapos mapansin kung gaano kaganda at kaseksi si Ariela ngayon. Sa kanyang isip, kung ganito lang sana kaganda si Ariela noon, hinding-hindi niya ito ipagpapalit kay Tanya.
Isang malakas na suntok mula kay Raymond ang tumama sa mukha ni Jerome, na nagpadugo sa labi nito. “Ang kapal ng mukha mo, Jerome! Hayop ka!” galit na asik ni Raymond habang itinatalikod si Ariela mula sa dalawa.
Bumukas ang pinto at pumasok ang mga pulis na may hawak na warrant of arrest. “Mr. Jerome Samonte, arestado ka sa kasong attempted murder, fraud, at falsification of documents. At ikaw, Miss Tanya Marquez, arestado ka sa kasong pagpatay kay Mr. Donald Salvador,” wika ng pinuno ng mga pulis bago pinalutan ng posas ang dalawa.
Habang kinaladkad papalabas, sumigaw si Tanya nang may galit, “Ariela! Pagsisisihan mo ito! Gumanda ka lang naman dahil hindi ka na dambuhala ngayon! Pero mananatili kang pangit sa paningin ng lahat!” Sumigaw din si Jerome, “Sweetie, patawarin mo ako! Magbago ako para sa iyo!”
Tumingin si Ariela sa kanila nang may mapait na ngiti. “Salamat, Jerome, dahil sinayang mo ako. Dahil noong nawala ka sa buhay ko, natagpuan ko ang isang pag-ibig na wagas, dalisay, at walang hinihintay na kapalit.” Napasulyap siya kay Raymond na nakatayo sa kanyang tabi, puno ng pag-aalala. Nang mailabas na ang dalawa, lumingon si Ariela kay Raymond at bigla itong hinalikan nang matagal sa mga labi sa harap ng buong board members.
“I love you, Raymond Falcon,” nakangiting wika ni Ariela. Napasigaw sa tuwa si Raymond at binuhat si Ariela pabalik sa kanyang opisina habang nagbubunyi ang mga empleyado ng kumpanya.
Subalit kinaumagahan, habang natutulog sila sa bahay, isang maingay na kalampag at sigaw mula sa labas ng gate ang nagpagising sa kanila. Pagkabukas ni Raymond ng pinto, pumasok na tumatakbo at umiiyak si Yaya Carmen, ang ina ni Tanya.
“Ariela! Maawa ka! Palabasin mo si Tanya sa kulungan, hindi niya kayang patayin ang daddy mo!” pagmamakaawa ni Yaya Carmen habang lumuluhod sa harap ni Ariela.
“Yaya, may ebidensya kami! Pinatay niya si Daddy Donald sa pamamagitan ng pagsira sa brake ng kotse nito!” galit na sagot ni Ariela.
“Ariela… maawa ka sa kapatid mo! Si Tanya ay kambal mo! Hindi mo tunay na ama si Sir Donald!” iyak ni Yaya Carmen na nagpagunaw sa mundo ni Ariela.
“Sinungaling ka! Paano ko magiging kambal si Tanya?!” sigaw ni Ariela habang nanginginig ang buong katawan.
Inilabas ni Yaya Carmen ang isang lumang dokumento at DNA test mula sa kanyang bag. “Sabay ko kayong isinilang noon, Ariela. Si Tanya ay fraternal twin mo kaya hindi kayo magkamukha. Kasabay kong nanganak ang asawa ni Sir Donald na si Ma’am Sheila sa ospital, ngunit binawian ng buhay ang sanggol nila. Dahil sa pagnanais ko na magkaroon ka ng magandang buhay, palihim kong ipinalit ang isang anak ko—ikaw—sa patay na sanggol ng mga Salvador. Pumasok akong yaya sa bahay ninyo para lang maalagaan kita dahil anak din kita!”
Nanghina ang mga tuhod ni Ariela. Ibig sabihin, ang kanyang tunay na ina ay ang yaya na nasa harap niya, at ang kanyang mortal na kaaway na si Tanya ay ang kanyang sariling kambal na kapatid. “P-Pero… nasaan ang tunay na anak ni Daddy Donald kung ganoon? Anong ginawa mo sa bata?!” nanginginig na tanong ni Ariela.
Umiiyak na tumingin si Yaya Carmen sa likod ni Ariela—kay Raymond na kanina pa tahimik na nakikinig. “Ipinaampon ko ang tunay na buhay na sanggol ni Sir Donald sa aking matalik na kaibigan na walang anak sa Isla Kawit… Raymond, ikaw… ikaw ang tunay na nag-iisang anak at tagapagmana ni Sir Donald Salvador. Patawarin mo ako…” hagulgol ni Carmen habang nakaluhod sa paanan ng dalawa.
Nanginginig sa matinding galit at kaguluhan ang diwa ni Raymond. Nang hindi makapagsalita, mabilis nitong kinuha ang susi ng kotse at pinaharurot ito papalayo, iniwan si Ariela na umiiyak sa bisig ng kanyang tunay na ina.
Kinagabihan, hindi pa rin bumabalik si Raymond. Hinanap siya ni Ariela sa buong lungsod hanggang sa maisipan niyang umakyat sa tuktok ng bundok kung saan sila huling nag-usap. Doon, nakita niya si Raymond na nakahiga sa isang yoga mat sa ilalim ng mga bituin, may mga bakas ng bote ng beer sa gilid.
Lumapit si Ariela at dahan-dahang ipinatong ang ulo ni Raymond sa kanyang kandungan habang hinahaplos ang buhok nito. “I’m sorry, Rey… sa lahat ng kasalanang ginawa ng pamilya ko sa iyo. Pero kahit anong mangyari, handa akong harapin ang batas kasama sila para pagbayaran ang kasalanan nila sa ama mo.”
Dahan-dahang idinilat ni Raymond ang kanyang mga mata at hinawakan ang kamay ni Ariela, sabay lagay nito sa kanyang mga labi. “Alam kong mabuti ang puso mo, Yela. Hindi mo kasalanan ang ginawa nila. Kaya nga kita minahal, hindi dahil sa mukha o sa kayamanan, kundi dahil sa kung sino ka.”
Bumangon si Raymond mula sa pagkakahiga, lumuhod sa harap ni Ariela, at may inilabas na isang kumikinang na diamond ring mula sa kanyang bulsa. “Will you marry me, my beautiful Baboy Ramo? Ngayong ako na ang may-ari ng kumpanya, handa ka bang maging tunay na reyna ng buhay ko?”
Umiiyak na tumango si Ariela at niyakap nang napakahigpit ang binata. “Yes, I will marry you, love.” Sa pagsubat ng araw sa silangan, isang matindi at mapusok na halik ang pinagsaluhan ng dalawa, hudyat ng pagsilang ng isang bagong kwento ng pag-ibig na binuo mula sa abo ng kataksilan at hustisya.
Leave a Comment