สามีของฉันขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำทุกคืนครั้งละสองชั่วโมง: คืนหนึ่งฉันหยิบไฟฉายแล้วแอบไปดู และหลังแผ่นกระเบื้อง ฉันเห็นรู… และข้างในมีถุงแปลก ๆ ซ่อนอยู่..

สามีของฉันขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำทุกคืนครั้งละสองชั่วโมง: คืนหนึ่งฉันหยิบไฟฉายแล้วเดินไปดู และหลังแผ่นกระเบื้องฉันเห็นรู… และข้างในมีถุงแปลก ๆ ซ่อนอยู่…

ช่วงหลัง ๆ พฤติกรรมของสามีฉันยิ่งแปลกขึ้น ตอนแรกฉันคิดว่าเขามีผู้หญิงคนอื่น เขามักออกไปข้างนอกตอนกลางคืน และสามารถนั่งเงียบ ๆ อยู่ในบ้านได้นาน ๆ ราวกับกำลังคิดเรื่องที่หนักมากอยู่ในใจ

แต่แล้วฉันก็เริ่มตระหนักว่า… มันไม่ใช่เรื่องของผู้หญิงคนอื่นเลย

ทุกวันเขาจะขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ ล็อกประตู เปิดฝักบัวเพื่อกลบเสียงทุกอย่าง และสามารถอยู่ในนั้นได้นานถึงสองชั่วโมงเต็ม

เขาไม่เคยเอาโทรศัพท์เข้าไปด้วย ดังนั้นฉันมั่นใจว่าเขาไม่ได้คุยกับใคร

ฉันเคยถามเขาหลายครั้งว่า:

“คุณทำอะไรอยู่ในนั้นนานขนาดนั้น?”

“แล้วเขาก็มักจะตอบสั้น ๆ แบบเดิมว่า:

‘ไม่มีอะไร เรื่องของฉัน เธอไม่ต้องรู้’

ยิ่งเวลาผ่านไป ความอยากรู้ของฉันยิ่งมากขึ้น… และความกลัวก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย

เขากำลังซ่อนอะไรอยู่กันแน่? ทำไมเขาถึงมีพฤติกรรมแปลกแบบนี้?

คืนหนึ่ง ตอนที่เขาหลับไปแล้ว ฉันตัดสินใจเสี่ยง

ฉันหยิบไฟฉายขึ้นมา เพื่อไม่ให้ต้องเปิดไฟและปลุกเขา แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปในห้องน้ำ

ทุกอย่างดูปกติ ไม่มีอะไรผิดแปลก กระเบื้องสะอาด อ่างอาบน้ำสีขาว กลิ่นสบู่ที่คุ้นเคย

แต่ฉันสังเกตเห็นบางอย่าง

ตรงผนังด้านหลังชักโครก มีรอยขีดข่วนและรอยร้าว

ทั้งที่เราพึ่งรีโนเวทห้องน้ำไปเอง แล้วมันมาจากไหน?

ฉันเอื้อมมือไปแตะกระเบื้องแผ่นหนึ่ง

มันขยับ…

ผลักเพียงเล็กน้อย มันก็หล่นลงพื้น เผยให้เห็นรูดำสนิทในกำแพง

ฉันขนลุกไปทั้งตัว หัวใจเต้นแรง

มีบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใน

ฉันค่อย ๆ เอื้อมมือเข้าไป แล้วหยิบถุงพลาสติกออกมา

จากนั้นอีกใบ…

มือฉันสั่นไม่หยุด

ฉันเปิดถุงใบหนึ่ง…

…และแทบหมดสติด้วยความหวาดกลัว

ข้างในเป็นเครื่องประดับของผู้หญิง: แหวน สร้อยข้อมือ สร้อยคอ… แต่ทุกชิ้นมีคราบสีน้ำตาลแดงติดอยู่

คราบเลือดแห้ง

และยังมีเส้นผมติดอยู่กับแหวนวงหนึ่งด้วย

ฉันรู้สึกคลื่นไส้

ไม่นานฉันก็รู้ความจริงว่า สามีของฉันนำของพวกนี้มาจากที่เกิดเหตุอาชญากรรม

ฉันไม่รู้ว่ามีผู้หญิงกี่คนที่ตกเป็นเหยื่อของเขา แต่เครื่องประดับแต่ละชิ้นคือ “ของสะสม” จากความโหดร้ายของเขา

ด้วยความสั่นกลัว ฉันรีบเก็บทุกอย่างกลับเข้าไปในถุง แล้วซ่อนกลับไว้เหมือนเดิม

คืนนั้น ฉันไม่ได้นอนแม้แต่นาทีเดียว

ฉันนอนอยู่ข้างเขา ฟังเสียงหายใจที่สงบของเขา ขณะที่ภาพเครื่องประดับเปื้อนเลือดวนอยู่ในหัวตลอดเวลา

และฉันก็เข้าใจ… ผู้ชายที่นอนอยู่ข้างฉันคือ “สัตว์ประหลาด”

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันไม่พูดอะไรเลย

ฉันเก็บกระเป๋า เปิดประตู แล้วเดินตรงไปหาตำรวจ

ฉันไม่เคยเห็นเขาอีก… แต่ฉันคิดว่า เขาน่าจะถูกจับในทันที”